Bedankt voor die bloemen...

10 augustus 2013, Pondicherry. Ik word wakker zonder wekker, kijk naar de lucht vanop mijn balkonnetje, neem een warme douche en verplaats me naar de hangmat op het dakterras met een tas koffie. Geen joelende kinderen, geen strak tijdschema, gewoon ontwaken zonder meer. Het lijkt een eeuwigheid geleden ;o) Het NGO-bezoek heeft duidelijk z'n sporen nagelaten, en het is een deugd om me na zo'n intense dagen weer met wat meer comfort te omringen, en te merken hoezeer ik daar telkens opnieuw van geniet. En dan heb ik het nog maar over een mijn eigen badkamer hebben en eens een taxi nemen in plaats van al dat ge-trein en ge-bus. Voor velen een 'standaard', voor mij op dit moment een 'upgrade' die wonderen doet ;o) Zoveel zaken zijn voor ons in het Westen zo vanzelfsprekend, dat het echt een mooie ervaring is om ze hier soms te verliezen en nadien weer te herontdekken. Maar het maakt me ook opnieuw bewust van bepaalde voordelen die onze maatschappij heeft, waardoor ik ze terug meer apprecieer en zelfs af en toe stiekem al uitkijk naar mijn terugkeer ;o)

Na mijn her-inwijding in het 'echte' India bracht ik mijn laatste dag in Varanasi in de NGO van de 27-jarige Sonmit door. Zelf opgegroeid in een 'ashram' (of spirituele school) na een jeugd vol agressie, wou hij iets terugdoen, en richtte hij een paar jaar geleden deze plek op, waar arme straatkinderen dagelijks terecht kunnen voor gratis onderwijs, spel en ontspanning. De curieusbalonnen vlogen in het rond, en ik was onder de indruk van Somits gedrevenheid en pure hart. De volgende ochtend nam ik de trein naar Bodhgaya, waar ik mijn intrek nam in een prachtig Boeddhistisch centrum (waar zelfs Richard Gere in de jaren '80 zijn dagen sleet ;o)) en 4 dagen genoot van de stilte, de natuur en gewoon 'zijn'. Ik fietste naar de beroemde tempel en zat samen met een paar monniken onder de 'bodhi tree', de boom waaronder de Boeddha zovele jaren geleden de verlichting bereikte. Het was mooi om tegelijkertijd zowel de devotie van de bezoekers te zien, als de vogels en de eekhoorntjes die op de takken van de boom sprongen, voor hen de zoveelste in de rij. De heilige plak van de één is de speeltuin van de ander ;o) Een volgende treinrit bracht me naar Kolkata (het vroegere Calcutta), waar het bruisende stadsleven me opwachtte. De gele boltaxi's, de oude koloniale vergane glorie, de verschillende multiculturele wijken en de trams in de straten maakten dit tot één van mijn favoriete plekken. Ik genoot van de ritjes met de metro, trakteerde mezelf op een echte Italiaanse lunch en boekte een dagje sightseeing vanachter op de moto, die me van het graf van Moeder Teresa over Chinatown en een gigantische bloemenmarkt naar de grootste afvalberg bracht die ik ooit heb gezien. 'Garbage Mountain', het is eens wat anders dan die besneeuwde bergtoppen van de Himalaya ;o) Daar is meestal geen kat te zien, hier snuffelen de varkens en koeien tussen de restjes en graaien de kinderen uit de slums met hun kleine handjes in het afval, op zoek naar edele metalen en een beter leven...

Ik verliet Kolkata met spijt in het hart en ruilde de stad voor het platteland in Orissa. Na Bihar is het de armste staat van India, en 1 van de gebieden waar de NGO VRO actief is. Ik werd met bloemen onthaald door Mr. Sethy, de 'area director', en op een wip en een gauw had hij een 6-daagse planning in elkaar geflanst die me in staat moest stellen om alle centra in de noordelijke regio te bezoeken. Ik wist nog niet waar ik aan toe was, maar dat zou de komende dagen al snel blijken ;o) VRO staat voor Village Reconstruction Organisation en werd in 1969 door Michael Windey opgericht, een Belgische missionaris uit Buggenhout, die zijn hart in India verloor en zich liet inspireren door Mahatma Gandhi in zijn werk. Voor pater Windey waren educatie en emancipatie dé sleutels tot ontwikkeling en hij reisde jarenlang van dorp naar dorp om de inwoners te onderwijzen en zelfredzaamheid bij te brengen. Hij kreeg hulp van andere paters en betrok ook vele lokale vrijwilligers. En ook nu, na zijn dood in 2009, is VRO nog steeds actiever dan ooit, met meer dan 100 projecten verspreid over Orissa, Andra Pradesh en Tamil Nadu, en gesteund door verschillende donors in België, Duitsland en Zwitersland. Ze richten schooltjes op, eerste hulp-gezondheidscentra, zelfhulpgroepen voor microfinanciering en emancipatie, helpen nieuwe huizen bouwen en hebben tal van residentiële centra waar de armste jongens en meisjes uit de dorpen voor 1 of 2 jaar mogen verblijven en een stiel kunnen leren, zoals naaien of schrijnwerkerij. De leerkrachten en VRO-personeel komen meestal uit diezelfde dorpen en zetten voor een laag loon gedreven de missie van pater Windey verder. En dat loont absoluut...

Als vertegenwoordiger van de Provincie Antwerpen moest ik dus al hun projecten bezoeken, maar het werd veel meer dan dat... Keer op keer werd ik onthaald met bloemenregens en -kransen, thee en maaltijden (het begint echt dramatische proporties aan te nemen ;o)), zangstondes en culturele programma's. Van klein tot groot, iedereen behandelde mij als een prinses en ik mocht dus zeker niets tekort komen. Ik sliep meestal in een (primitief) gastenkamertje van een jongens- of meisjescentrum, met een emmer water om me te wassen en een wc ergens ter velde. De eerste nacht in Gonasika zat er zo'n grote spin op de muur (15cm diameter!) dat ik zelfs onder mijn muggennet geen oog dichtdeed. En dat slaaptekort werd er niet beter op... Ik klopte dagen van 6u tot 22u en was een publiek object vanaf het ochtendgebed tot het slapengaan. Er komt natuurlijk niet elke dag een blanke gast op bezoek ;o) Dus werd ik bestoken met vragen, beschilderd met henna, behangen met nog meer bloemen en grondig bestudeerd. Elke stap die ik zettte werd ik gevolgd door een enthousiaste meute, en elke minuut dat ik neerzat, werd ik met grote ogen bekeken en bediscussieerd. Ik weet niet hoe het is om beroemd te zijn, maar als dit erop lijkt, is het razend vermoeiend ;o) Ongelofelijk ook hoe ze hier geen enkele notie van (en nood aan ;o)) privacy hebben. Het leven in India speelt zich nu eenmaal buiten af en de meeste mensen wassen zich ook in de rivier of onder de dorpspomp, maar wel steeds met een doekje om ;o) Daarnaast was ik verbaasd dat sommige jongeren nog nooit van Amerika hadden gehoord en oprecht dachten dat de vrouwen bij ons ook sari's en bindi's dragen, en twee teenringen wanneer ze getrouwd zijn. Chauvinisme waar wij nog van kunnen leren ;o)

Niettemin was het naast de vermoeidheid een ongelofelijk boeiende en unieke ervaring. VRO is dikwijls de enige vorm van hulp in de dorpen, en het raakte me dat er op vele plekken niet eens genoeg medicatie voor de kinderen was, laat staan voldoende muggennetten ter preventie van malaria, wat nog steeds één van de belangrijkste doodsoorzaken is. De Europese crisis en niet-prioriteit van ontwikkelingssamenwerking maken ook dat het elk jaar moeilijker wordt om voldoende budget te verzamelen. Ik keek en schreef en dacht na, en het maakte alleszins een gevoel tot actie in me wakker. Wordt vervolgd...

Na Orissa vloog ik naar Andra Pradesh, maar wegens plots ontstane politieke onrusten werd mijn bezoek daar beperkt tot de centra in de omgeving van Hyderabad. India staat namelijk aan de vooravond van de oprichting van een nieuwe staat, Telangana (het grote Andra Pradesh wordt in twee gesplitst), en daar is niet iedereen gelukkig mee. Ook de hoofdstad Hyderabad wordt langs beide kanten opgeëist. Hoe herkenbaar allemaal. Verschillende culturen, dezelfde problemen ;o) Ik liet mijn laatste treinrit dus voor wat het was en vloog veilig naar Chennai, waar mijn ambassador-taxi me opwachtte en me recht naar deze hangmat bracht. Mijn laatste weken in India zijn aangebroken... Ik sluit mijn ogen en geniet van haar eeuwige magie, en de her-ontdekte privacy... ;o)

xxx

Laatste foto's

Reacties 4

Patrick 10-08-2013 11:59

Geniet van je laatste weken, lieverd. Leuk je enthousiasme te lezen. Ik denk dat het te vergelijken is met beroemd zijn. Liever niet, dus. ;-) xx

griet vandermeulen 10-08-2013 21:11

Namaste Eve, heel verwarmend om je verhalen te lezen vanuit ons saai Belgenland. Het houdt de reiskriebels levend en prikkelend moet ik zeggen, hoewel we nog maar pas terug zijn uit Hongarije en Roemenië. Reizen is toch echt wel echt leven he? Als je terug bent, kan je je daarmee troosten: een beetje werken om dan weer een beetje te kunnen reizen. Shanti shanti en tot .............?

Sarah 10-08-2013 23:31

Wat een heerlijk verhaaltje voor het slapen gaan xx helemaal eve

nonkel Bruno 11-08-2013 13:53

Eve, in Orissa heb je een stuk idealisme ontmoet. Goed om mee te brengen naar het vermoeide en kleinburgerlijke Europa.
Heb je nergens het werk van Jeanne Devos ontmoet nl. the domestic workers.
Geniet nog van dat wondere India

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer