Big Mother, David en Goliath en dat vreemde gevoel

25 augustus 2013, Kochi. Drie maanden geleden keek ik nog op de kaart van India en staarde vol verbazing naar alle plekken die ik ging bezoeken en die als een cirkel het land doorkruisten. Vandaag zijn alle vier de windrichtingen voltrokken en bevind ik me op mijn op 1 na laatste bestemming: Kochi, de commerciele hoofdstad van de provincie Kerala. De sfeer in het kleine centrum kon me echter niet bekoren. Het is zo toeristisch geworden dat de verkopers agressiever zijn, je langs alle kanten toeroepen op straat en enkel nog eurotekens in je ogen zien in plaats van de blik die erachter schuilt. En gezien niet elke toerist deftig weet te onderhandelen, maken ze daar ook gretig gebruik van door hun waren sterk overprijsd van de hand te doen. Maar ja, wie treft de schuld? :o) Ik liet de buurt voor wat ze was, dook met een potje thee en nieuw Indisch leesvoer de wereld van 'Shantaram' binnen en wandelde huiswaarts met een bloemetje voor de gastvrouw, die me weer een verrukkelijke Zuid-Indische thali voorschotelde (met in elk gerecht het ultieme ingredient van Kerala: kokosolie!). Mijn duimen en vingers nog aflikkend en mijn hoofd nog nawiggelend van de begroetingen op straat, besefte ik dat mijn laatste dagen in dit magische land zijn geteld. Donderdag zal ik plots weer in de westerse wereld staan. Het geeft me een vreemd gevoel...

Langs de ene kant kijk ik er natuurlijk best naar uit. De anonimiteit en de vrijheid, het bruisende stadsleven boordevol cultuur en het algemene comfort maken van dit Westcoast-avontuur de ideale afsluiter. Het geeft me de tijd en de ruimte om nog een aantal weken rustig uit te bollen, want de vermoeidheid kruipt in de kleren. Ik voel, na bijna 10 maanden, dat het moeilijker wordt om me telkens weer te verplaatsen, het onbekende bekend te maken, me te orienteren, goede eet- en rustadresjes te vinden, enz. Het vraagt energie, zeker als je alleen reist. Daarom deed mijn 10-daagse platte rust in Pondicherry meer dan deugd, en het ex-Frans-koloniale stadje was de perfecte plek om een versnelling lager te schakelen :o) Temidden van de levendige drukte, het vertrouwde getoeter en de indringende geuren en kleuren van Tamil Nadu, kon je plots verdwijnen in de Rue Dumas, Rue Labourdonnais of Rue Suffren voor een kopje koffie met croissant, een glaasje witte wijn of, waarom ook niet, een schoteltje coq au vin :o) Deze Indisch-Europese mix was best geslaagd en zorgde voor een unieke en charmante sfeer. Niettemin moet je er af en toe wel een vuilnisbelt tussen de pittoreske straatjes bijnemen, alsook het alziend oog van de Sri Aurobindo Foundation... 

Sri Aurobindo was een van de bekendste Indische yogi's en goeroes, die in 1950 in zijn ashram in Pondicherry het leven liet. Hij had een dichte Franse volgelinge, ook wel 'The Mother' genoemd, die na zijn dood in 1968 de spirituele leefgemeenschap Auroville oprichtte. De gemeenschap had als doel om ongeacht ras, religie, gender of cultuur in vrede samen te leven, op een plek waar niet de regels of het geld, maar enkel de overgave aan het 'goddelijke' belangrijk' was. Ook vandaag wonen er nog steeds zo'n 2000 mensen, meestal spirituele en artistieke zielen uit tientallen verschillende landen. Ik bezocht Auroville samen met een sympathieke Canadese familie, maar naast een korte toer in het bezoekersgedeelte en een blik op de 'Matrimandir', de gouden bol die het centrum van de gemeenschap voorstelt, is het moeilijk om er op 1 dag hoogte van te krijgen. In theorie lijkt het een mooi experiment, zoals zovele 'ideale samenlevingen' dat op papier zijn, maar hier en daar hoor je toch dat ook in Auroville jaloezie en bureaucratie de kop opsteken. Het is dus niet alleen vrede dat een universeel gegeven is... En spiritualisme is mooi, maar materialisme nog mooier, moeten de volgelingen van Sri Aurobindo gedacht hebben, want zijn boeken en foto's verkopen als zoete broodjes, een kwart van de hotels in Pondicherry wordt door de Foundation gerund en 'The Mother' heeft zowaar haar eigen postkantoor, tankstation en klerenwinkels. Ze inspireren nog steeds tienduizenden mensen over heel de wereld, en ook ik kon niet aan hun invloed ontsnappen, want ik heb er een mooie sacoche gekocht :o)

Twee dagen later ruilde ik het oosten voor het westen van het land en ging een paar dagen op bezoek bij Agi en Matthew, een Pools-Indisch koppel dat ik op de retraite in McLeodGanj had leren kennen, en die een guesthouse runnen midden in de natuur. Het binnenland van Kerala is nogal bergachtig zodat ik 's nachts met drie dekens op mijn bed moest slapen, maar het weerzien en de lange filosofische gesprekken zorgden voor de rest van de verwarming. Van daaruit zou ik de ferryboot nemen van Kottayam naar Alleppey, maar op de dag van mijn vertrek stak Sri Narayana Guru daar een stokje voor. Deze heilige hinduleider en kastebestrijder (klinkt nogal chemisch :o)) vierde namelijk zijn 159e verjaardag, en nagenoeg alle straten in Kerala vulden zich met processies, gele klederdrachten en vlaggen. En aangezien devotie altijd voorrang heeft in India, was de toegang tot de ferrysteiger bijgevolg volledig door de drukte geblokkeerd, en moest ik noodgedwongen met de taxi verder. Eens zuchten en glimlachen, it's all you can do :o) Een zalige plons op het verlaten palmbomenstrand van Marari zorgde 'in return' voor mijn devotie aan moeder natuur en de kanotocht in de beroemde 'backwaters' deed daar nog een schepje bovenop. Dit unieke kanalensysteem is een van India's populairste trekpleisters, en dat is helemaal terecht. De vele eilandjes, het leven op en naast het water en de tropische natuur en groene rijstvelden die de waterwegen omringen, zijn een streling voor het oog. Maar al die duizenden paar ogen en zeker die van de rijke toeristen die in dure gemotoriseerde 'houseboats' varen voor een 'onvergetelijke nacht op het water', zorgen voor een vervuiling van jewelste. Ik hield mijn hart vast voor de komende 20 jaar en was des te dankbaarder voor onze traag maar gestage, doch milieuvriendelijke mini-boot. Het is alsof David en Goliath hier opnieuw de degens kruisen. Wie zal er dit keer winnen?

Ter land, ter zee en bijna in de lucht. Weldra zal de Indische bodem vanonder mijn voeten verdwijnen. Ik word er zowaar triest van. En dat is de immer onvermijdelijke keerzijde van de medaille. Hoezeer ik ook verlang naar de rust en het gemak van dat laatste reishoofdstuk, des te meer ik voel dat India onder mijn vel gekropen is en zich in mijn hart genesteld heeft. Het land dat zo duizelingwekkend en overweldigend is, waar honderden werelden zich in haar schoot ontvouwen. Het land dat wondermooi is maar ook lelijk, hard en zacht, dat verrukkelijk ruikt en kan stinken als de pest, corrupt is en tegelijkertijd onschuldig, spiritueel en materieel, en ongelofelijk druk maar bij wijlen oorverdovend stil. Het land dat je smaakpapillen doet glunderen en je darmen doet rommelen. Het land waar je op een en dezelfde dag een dode koe verorberd ziet worden door een bende honden, terwijl het heilige levende beest van Hindu-priesters een anale schoonmaakbeurt krijgt. Het land waar je met je handen eet en gefeliciteerd wordt bij het laten van een stevige boer, maar waar zelfs een arme dame de straat niet opgaat zonder haar trots, gehuld in de mooiste sari. Moeder India, een land van extremen en no-nonsense, zo eerlijk en puur. Je kan van haar houden of haar verfoeien, haar nemen of laten, er is geen andere weg. You hate it or you love it... I love it!

And I will miss it...

xxx

Laatste foto's

Reacties 5

Nonkel Bruno 26-08-2013 08:01

Dag Eve, blijkbaar ben je klaar voor een overstap naar het "Westen" en heb je een goede synthese gemaakt over het onmetelijke India.

Tanja 27-08-2013 00:45

Het klinkt alleszins allemaal zeer indrukwekkend.
Vancouver zal vast wel wat cultuurshock zijn... We kijken er alvast naar uit je hier te begroeten!

Ellen 27-08-2013 11:04

Jouw hartje is groot genoeg om heel India in mee te nemen! Ik heb je laatste stukje bezinning over India al vele keren gelezen, en elke keer ben ik onder de indruk van hoe mooi je het beschrijft! Ik heb slechts een klein stukje India leren kennen, maar ik snap volledig wat je neerschrijft! xx

paula meerts 30-08-2013 16:15

Welkom terug ,bedankt voor al uw mooie verhalen en foto's , ik hoop je spoedig weer te zien ***************

JP COME 05-09-2013 12:55

vergeet niet dat er veel vlamingen in V'ver woen kijk maar eens in de white pages
en dat je niet openbaar een pint mag drinken (dikke boetes)

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer