Bohoma Istuti Lanka!

22 mei 2013. De laatste kruimels zijn van tafel geveegd en de theekopjes gespoeld. Ik kwam met een zak vol lekkers en vertrok met een zak vol cadeautjes. De laatste werkdag is een feit en het einde van mijn verblijf in Sri Lanka is nabij. Over een goeie 5 maanden sta ik weer op Belgische bodem... Soms lijkt het alsof dat jaar slechts in een vingerknip te aanschouwen is. Dan zie ik me plots als een oude oma die gezellig van haar namiddagborreltje geniet en mijmert over wat ze in haar leven allemaal heeft uitgespookt. `En toen, lieve kindjes, toen zat de bomma op het ene moment in een jeep op safari in Zuid-Afrika, en daarna kroop ze in Sri Lanka toch niet plots achter het stuur van een tuktuk, zeker?` Met de grijze haren in de wind... :o) De tijd is razend relatief. Elke seconde glipt vantussen je vingers, maar als je ze niet krampachtig probeert vast te houden, maken ze best een mooie kronkelweg. En die laat ongetwijfeld zijn sporen na... :o)

Dat heeft mijn tijd bij Sarvodaya ook gedaan. Ik herinner me die eerste frustraties omtrent miscommunicatie en verschil in werkritme nog goed, en van tijd tot tijd staken ze de kop nog eens op. Maar daartegenover stond een natuurlijke zorg (maken dat ik steeds mijn tasje thee had om 10.30u en 15.30u, en flink mijn handjes waste voor het eten, want hier doen we dat met onze `pollekes` :o)), een ontroerende bezorgdheid en de oprechte hoop dat ik het toch zeker goed had bij hen, wat me dan toch uiteindelijk toch steeds weer deed smelten. De dagelijkse bevestigende glimlach en geruststellend woordjes waren eigenlijk het meest vermoeiend, maar het werk zelf gaf veel energie in return. En de kansen die ik heb gekregen zijn toch wel uniek. Na mijn eerste mindfulnessworkshop voor kids, stonden de ouders al in de rij om me te loven met complimentjes, terwijl tegelijkertijd de kinderen aan mijn voeten knielden (dat was geen deel van de workshop meer, maar gewoon een teken van respect uit hun traditie :o)). En toen de week erna het dorp van de directeur van ons centrum was overstroomd (wat in het regenseizoen wel vaker gebeurt...), stuurde hij me alleen op pad, samen met vertaler Mr.Mota, om een sessie aan klasverantwoordelijken uit het middelbaar te geven. De klassen hadden geen ramen of deuren, het constante lawaai van 1300 leerlingen op het kleine terrein was oorverdovend (stilte tijdens de les? nooit van gehoord...) en daar stond ik dan. Maar toch ging het weer, want de studenten lachen je toe, stellen je op de een of andere manier steeds op je gemak en zijn toch zo ontzettend dankbaar. Het respect tov ouderen blijft hier een erg belangrijke waarde. En weer knielden ze, en weer bloosde ik...

Tussen de sessies door hielp ik in de bibliotheek of zette ik een aantal zaken op papier, en nam Mr.Mota (ook bekend als de lokale `boyscout`-leider :o)) me mee naar verschillende plekken, om mijn kennis te verbreden en mijn blik te verruimen. We bezochten o.m. een dagcentrum voor kindjes met een mentale beperking (inclusief welkomstconcerto :o)), een school voor blinde en dove leerlingen, een bejaardentehuis en een rehabilitatiecentrum (of beter: een houten krotwoning in een grote tuin met een paar kippen erbij) voor ex-drugsverslaafden. Telkens werd ik voorgesteld aan de plaatselijke directeur, en werd ik aanzien als een belangrijke gast (straks stijgt het nog naar mijn hoofd :o)). Op sommige plekken stond ik versteld van de professionaliteit (o.a. de geavanceerde braille-apparatuur, een snoezelruimte en de praktijk voor fysiotherapeuten), andere projecten moesten het met veel minder stellen... Maar zo gaat het overal. De hulpverlening is een selectief gegeven, en waar de Rotary Club en een rijke moslimmeisjesschool uit Colombo de volledige schoolvoorstelling van de dove studenten financierden, moeten de ex-drugsverslaafden het stellen met 1 bord rijst per dag en de luttele bijdrage van 1 idealistische musketier, die het geld inzamelt door in het weekend DJ-setjes te draaien. Tja, de randgevallen van onze maatschappij zijn nooit populair geweest. Maar toch zal ik de warme en dankbare blik in hun ogen nooit vergeten...

En dat werd nog eens bevestigd in de gevangenis van Galle, op de hoogdag van mijn korte carriere. Na een autorit van meer dan 3uur maakten ze eerst nog een tussenstop op een trainingskamp van de overheid. Jongeren die niet naar het hoger onderwijs kunnen, mogen hier 6 maanden gratis komen deelnemen aan een reeks cursussen en vaardigheidstrainingen. In hoeverre het een `bootcamp` was, kon ik uit die korte tijd niet opmaken, maar hun blinkende paren zwarte bottienen joegen me wel schrik aan. Gelukkig zweven daar altijd schattige snoetjes boven... ;o) De jongeren mochten mij een halfuur lang vragen stellen, over alles wat ze maar wilden. Ik hield mijn hart vast om niet direct mijn meest intieme herinneringen naar boven te moeten halen, maar nee hoor, niks van dat alles. Na vragen over wat ik van Sri Lanka vond, hoe er getrouwd wordt in Belgie en waarom toeristen met hun rug naar de Boeddha staan, was het strafste dat iemand eruit dierf flappen; `Kunt u misschien een liedje voor ons zingen?` En dat heb ik dan maar gedaan, op grootmoeders wijze :o) Na de lunch gingen we in rechte lijn naar de gevangenis, waar geen paspoortcontrole of metaaldetectie nodig was. Het terrein bestond uit verschillende cellenblokken waar de gedetineerden overdag een paar uur uit mochten, en de oppervlakte was aangenaam gevuld met bomen en planten, wat toch een beetje kleur gaf aan hun grijze of soms blauwe bestaan (afhankelijk van de plunje...:o)). Het was niet het zwaarste arresthuis, maar toch, iedereen dacht al snel dat ik van Human Rights Watch was, of althans, dat hadden ze waarschijnlijk graag gewild :o) Na de meditatie van Mr.Jagath gaf ik een kleine lezing over hoe onze geest werkt aan een groepje van 30 gedetineerden. Ik had aanvankelijk meer desinteresse en onverschilligheid verwacht, maar integendeel, de luisterbereidheid was groot en het respect wederzijds. En hoe langer ik daar zat en met hen sprak, hoe meer de grenzen vervaagden, en ik de mens achter de fouten kon zien. Ze betalen elk hun prijs, en dikwijls natuurlijk terecht, maar ik zag ook de wil om er lessen uit te trekken, en op een dag weer opnieuw te mogen beginnen. In stilte op hun kussen gezeten bleven ze achter, alleen met zichzelf, terwijl buiten de wereld rustig verder draaide, en de hoofdbekommernis gauw weer was of ik wel genoeg eten en drinken had (no more food, please!:o))...

Dus ja, Sri Lanka heeft me veel gebracht. Het was een welgekomen rustpuntje tussen de kolossen Zuid-Afrika en India. De afstanden waren klein, de belevenissen des te groter. Het was een voorrecht om het land achter haar eigen schermen te mogen observeren, en de glimlach, hartelijkheid en vrijgevigheid van zoveel mensen te mogen ontvangen. Het contact stond centraal, de prachtige uitzichten kreeg ik er gratis bij. Sri lanka leerde mij mijn nieuwe tijdelijke levensstijl als reiziger pas echt goed kennen en apprecieren, en bracht me zingeving en rust aan het zwembad wanneer ik het nodig had. Ze droogde mijn tranen toen ik halfweg heimwee had en gaf me weer even houvast met het eenvoudige werkritme van elke dag. Sri Lanka deed de creativiteit opnieuw stromen en liet me stiekem plannetjes smeden over dingen waar ik thuis alleen maar van durf dromen... Sri Lanka gaf me haar ruimte en miljoenen seconden van haar tijd, en voor dat alles, kan ik alleen nog maar een dikke dikke dankjewel of `Bohoma Istuti` kwijt!

Ik neem dus afscheid, maar niet zonder nog een weekje bij mijn lieve familie in Kandy langs te gaan, en ik zie jullie daarna graag weer, in het land van de adembenemende Taj Mahal, zengende hitte, machtige Himalaya, indringende geuren, kleurrijke salwaars, overvolle treinen en verrukkelijke curry`s, lassi`s en naan!

xxx

Laatste foto's

Reacties 6

kamiel 23-05-2013 11:09

Hallo Eef !!

Ik zie je nu als professor, als afwasser, als aalmoezenier, als kinderoppas, als nieuwsgierige wereldreiziger, als genieter, als dankbare mens om wat je allemaal mag beleven, als Eefje !

Op zondag 2 juni hebben we onze schipperkesdag in Kasterlee, we gaan je missen.

Geniet van alles wat je in India gaat beleven, maar wees ook op je hoede.

kamiel

paula meerts 23-05-2013 15:36

Hallo !

Wat heb je nu nog niet gedaan tijdens jou trip ??? Fijn wat een ervaring op enkele maanden heb jij op gedaan . Wij doen daar normaal jaren over .... Dus je kan er nu nog zeer veel gebruik van maken , je bent nog sterk en jong , en hunt nog veel doorgeven . Geniet nog van de resterende maanden , en tot FB en later tot ziens ********************

paula meerts 23-05-2013 15:38

Hallo !
Wat heb je nu nog niet gedaan tijdens jou trip ??? Fijn wat een ervaring op enkele maanden heb jij op gedaan . Wij doen daar normaal jaren over .... Dus je kan er nu nog zeer veel gebruik van maken , je bent nog sterk en jong , en hunt nog veel doorgeven . Geniet nog van de resterende maanden , en tot FB en later tot ziens ********************

nonkel Bruno 23-05-2013 15:51

Dag Eve, Sri Lanka was blijkbaar geen rust- doch wel een heel bijzonder punt in je wereldtour.
Intussen maak mindfulniss ophef in Vlaanderen.
Let op jezelf in India.

Chris 24-05-2013 09:02

Hoi Eve,

Wat een schitterend verslag weeral!!! Je bent echt DE ambassadeur van Belgie.Je leert ze zelfs in Sri Lanka "Curieus" kennen. Blijven genieten van al je ervaringen.
Ik zie weeral uit naar je volgende verslag.
Tot mails,

sarah 26-05-2013 13:13

Hi Eefje, heel even tijd genomen om eens weg te dromen bij jouw fotootjes.
Jij bent een zalige juf lijkt me - en die ballonnen van Curieus hebben hun effect gehad op de kids
Zie ze lachen en genieten...ze zijn om op te eten...

Hou je goed en enjoy your next chapter
Super dikke kussen - knuffels - groetjes - smiles - tutti quanti xxxxx

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Meer informatie over Sri Lanka

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer