Eén jaar later...

17 oktober 2013, zo ergens rond de middag. Vanuit het raampje krijg ik Zaventem in het vizier. Een gevoel van zwaarte bekruipt me en de tranen rollen over mijn wangen. Opluchting, ontroering, verdriet, het moet een beetje van alles zijn geweest. Maar op dat moment voelde ik me alleen maar zwaar. Een blok beton. Mijn lichaam stapte uit de vlieger en dook huilend in vaders armen. Voor de rest was er niemand. Ik wou niemand zien, ik kon (nog) niet blij zijn, ik vond het allemaal maar niets. En zo werd dat lichaam naar Deurne gereden. Welcome home. De rest van mij was nog niet meegekomen. Twee dagen later zag ik mijn broer zijn dochters. 'Jij bent tante Eefje niet!' riep de middelste. De waarheid zit in een kindermond. Waar was ik toch gebleven...

Eigenlijk weet ik het nu nog steeds niet. Ik denk dat ik hier en daar een stukje van mezelf heb achtergelaten, En dat die daar zijn gebleven. Mooi zo. Een beetje Eve over de wereld, dat maakt het huis weer wat groter. Ondertussen is 90% hier wel weer terug beland. Op een nieuwe job en in een nieuw nest. Eén jaar later. Eigenlijk heeft de reis zich gewoon verder gezet.

Ook al is alles nog steeds niet gezakt (ik heb het wachten opgegeven :)), de laatste dagen heb ik toch wat streepjes licht gezien. Waarschijnlijk omdat deze titel naderde. Mijn hersenen zijn ondertussen gekweekt op ‘juiste timings’. Ik hou immers te veel van symboliek :) Daarnaast heeft een mens gewoon tijd nodig om afstand te nemen van het hele plaatje, of in mijn geval: een marathon movie. Waarom gaat iemand in Gods (of Boeddha’s, of Allah’s) naam op wereldreis? Om een jaar vakantie te hebben? Om zoveel mogelijk landen te bezoeken? Om op zoek te gaan naar jezelf? Om existentiële vragen op te lossen? In mijn geval: 4 keer mis. Ik had de helft van de wereld al gezien, filosofeerde al jaren over het leven, aan de toog of op het kussen, en had thuis al een hele weg met mezelf afgelegd. En toch… Eigenlijk heb ik ‘de reden’ nog steeds niet gevonden. Maar wat ik wel voel is dit: ik ben een jaar lang ‘uit mijn leven’ gestapt. Weg van mijn huis, job, familie en vrienden, los van mijn eigen gewoonten patronen, de regeltjes van onze maatschappij en de Westerse structuren. Een jaar lang zonder al die ‘vertrouwdheid’. Dat doet wel wat met een mens…

’t Is pas als je ergens uit stapt, dat je beseft waar je daadwerkelijk in zat. Net zoals de waarheid trouwens. Die zit dikwijls onder onze neus, en daarom zien we ze niet. Mijn reis heeft me duidelijk gemaakt in hoeveel hokjes we allemaal wel zitten, aan hoeveel regeltjes we moeten voldoen, en vooral, hoe bepalend al die patronen zijn voor je identiteit en je ontwikkeling. Maar wie heeft dat eigenlijk allemaal uitgevonden? De maatschappij is de norm, de verwachtingen zijn eindeloos en iedereen doet zijn best om ze naar goeddunken in te vullen. De structuur zelf wordt niet meer in vraag gesteld. De lijnen zijn al lang geleden getekend, en erbuiten kleuren doen we niet meer. Dat is ook net het eerste wat een kind leert: binnen de lijntjes kleuren. Waw, niet één keer erover! Flink hoor, schat.

Ik ben geen anarchist. Ik geloof dat structuren hun nut hebben en noodzakelijk zijn om de boel draaiende te houden. Maar mogen we ze niet eens in vraag stellen? Mogen we niet eens vergelijken, en wie weet kijken of we een paar lijnen kunnen hertekenen? Mogen we niet eens voelen wie we zijn zonder die structuur, zonder de rokken van de ajuin? Zo een beetje als wanneer we in ons blootje staan en bijna niet meer durven te kijken… Want wat zou je dan zien… Ik vergelijk het dikwijls met water. Water neemt de vorm aan van haar omhulsel. Wijnglazen, kookpotten of bloemvazen. De vorm is anders, het water nog steeds hetzelfde. Wij zijn water. Alleen zijn we vergeten om te spelen met onze vorm. Ik ben 30 jaar een kookpot geweest, maar zou ik nu toch niet eens voor de bloemenvaas gaan?

En dat is ook wat mijn reis me heeft gebracht. Loskomen van mijn ‘vorm’, bewust worden van zovele andere, er letterlijk in ondergedompeld worden, in geuren en kleuren, en zonder houvast. Het bracht me evenveel angst en onzekerheid, en verlangen naar mijn ‘oude gewoontes’, maar bovenal, tonnen zuurstof, heel veel kracht en een nieuw gevoel van vrijheid. Het is alsof je je eigen klei-beeldje even lekker tot moes slaat en opnieuw begint te kneden. Nee, het is niet alsof. Zo is het.

Ik besef nu, één jaar later, dat die reis naar buiten, naar onbekende plekken, andere culturen en nieuwe avonturen, de noodzakelijke voorloper was van dezelfde reis naar binnen, met evenveel onbekende oorden en avonturen… Lap, toch nog wat existentialisme. Betrapt :) Maar met graagte. Het is een voorrecht om verder te mogen kijken en dieper te durven zoeken. Want wie ben je uiteindelijk echt? Ben je de job die je doet, of het diploma dat je hebt behaald? Ben je die stukjes waarvoor je wordt geloofd in onze maatschappij? Of net die andere? Ben je diegene die voldoet aan de verwachtingen van anderen? Of ben je diegene juist niet? Het is niet zo simpel om los te komen van de hokjes waarin je jaren hebt vertoefd, of van de zovele stempels die je hebt gekregen (want stempelen, dat doen we graag!). Net zo min dat het eenvoudig is om bepaalde gebeurtenissen of situaties uit je leven los te laten, omdat ze je identiteit nu niet meer hoeven te bepalen. Maar je kan het wel, hoor. En dat is het goede nieuws (hoera :)). Eigenlijk kan alles, kunnen we alles zijn. Alleen zijn we vergeten om te dromen. En om in onze dromen te geloven.

En waar die dromen dan toe leiden? Dat doet er niet toe. Waar heel dat jaar mij heeft gebracht, is zelfs bijkomstig. Je bent alleen maar verschuldigd aan jezelf om op zoek te gaan naar je ‘roots’, je pure natuur, naar wat je bezielt, zodat alle energie in je lijf kan stromen, en je jezelf met een ‘big smile’ in de spiegel aankijkt, blij omdat je die fonkeltjes in je ogen (weer) ziet. Geen paniek, dat hoeft niet elke dag, hoor. Soms zitten de wolken ook voor de zon :) çoit, wat ik maar wil zeggen is: wees jezelf en droom. Kleur eens buiten de lijnen. En durf verder en dieper kijken dan je ooit hebt gedaan. Ok, je komt wel wat tegen. Zaken die lang niet even simpel of vrolijk zijn, zaken die je misschien liever niet had gezien… Laat het je niet tegenhouden. Neem de angst maar mee onder de arm en wandel verder, nieuwsgierig en met kleine stapjes. Je zal verschieten van wat (en wie) je vindt, en mister (of misses :)) vrijheid zal klaarstaan om je te omarmen…

Ik heb een fijne job vaarwel gezegd. Ik heb mijn veilig nest verlaten. Om twee keer opnieuw in mijn blootje te staan. Tot tranens toe. Want ik miste dit en dat, en ook de rest was niet hetzelfde als vroeger. Wat houden we toch van het ‘oude vertrouwde’, zo aangenaam en zo simpel. Niets om in vraag te stellen en tevreden om wat de dag weer brengt. Ik beoordeel het niet, verlang er soms zelfs naar. Maar het gaat niet meer, het is al lang te laat. Ondertussen word ik alleen maar verder gestuwd, zelfs als ik dat niet wil. Ik heb me er maar bij neergelegd :) Want het leven is te kort (voor één keer: leve de cliché!). Te kort om niet op pad te gaan, te kort om je dromen niet na te streven, te kort om niet weer een stapje verder te durven zetten, en nog een, en nog een… Richting New York, Mumbai of Parijs…Geen idee waar het volgende hoofdstuk ligt. Wie stapt, die vindt :)

Eén jaar later, is dat blok beton vervormd, tot een pluimpje, vederlicht. Want daar kan ook een druppeltje water op blijven liggen. Zo eentje van de morgendauw…

xxx

Reacties 3

SimP 17-10-2014 12:23

Lieve Eve,

Dit is een epiloog die ferm de moeite is! Veel dank dat ik hem mocht ontvangen! Ik hoop dat in de stroom van dit, en wie weet, ook van dat andere leven, we af en toe mogen samenvloeien, als douw op een bladje groen liggen, in humus doordringen, een boom sap geven, ons vormen en omvormen, maar altijd lavend, of verfrissend, of reinigend, of glinsterend. Je bent een wondertje in de stroom van mijn leven! Dikke kus!

nonkel Bruno 17-10-2014 13:50

Is het waar dat je vecht met je heden en je verleden om een toekomst op te bouwen?

caroline 17-10-2014 19:04

zolang je de toekomst maar omarmt, is het heden en verleden geen strijd. Ik ken je lang genoeg om te weten dat je altijd luistert naar uw hartje, en dat is het aller, maar dan ook het aller belangrijkste, of dat nu in een Vlaams boerengat is met dwerggeitjes of in New York. Veel plezier met de ontdekkingstocht verder ik ben een rotske (die vaste waarde, waar je al ies mee kan bellen, drinken, bijkletsen) en die rots zal er altijd zijn, want die staat vast, die verplaatst zich niet meer

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer