De eerste koorddans...

5 december. Vandaag geen parasol, maar lekker knus onder het donsdeken. De wind is stevig aan het razen (wat hier wel vaker gebeurt) en doet het kaarslicht soms dramatisch opflakkeren. Zelfs de krekeltjes zingen niet vanavond. Ik herinner me een van de eerste dagen in Kaapstad, dat ik me echt moest vastklampen aan een verkeerslicht omdat ik anders letterlijk omvergeblazen zou zijn. Geen romantische 'wind door de haren'- verhalen hier dus, enkel weerbarstige herfstcoupes bij wijlen. Heerlijk toch, die wilderness :)

Ondertussen blaas ik vandaag mijn eerste kaarsje uit. De eerste maand zit erop.Ongelofelijk. Ook Kristin zit in de helft van haar verblijf, dus we hebben samen lekker gekookt en gevierd en gedroomd... En gisteren zelfs van kamer gewisseld om even een nieuwe wind te laten waaien. We hebben op korte tijd een hechte band opgebouwd, maar ik begon te voelen dat ik toch wat extra ruimte nodig had. En daar leent mijn nieuwe zolderkamertje met terras zich uitstekend toe :)

Maar het gaat ook wat verder dan dat. Ik heb de voorbije weken ongelofelijk hard gewerkd (want zacht werken kan ik niet :)), en daar ben ik ook erg blij om, maar ik voel dat ik mijn saturatiepunt heb bereikt (schoon woord, van waar komt dat ook alweer :)). Het was de perfecte manier om de bal van mijn jaar aan het rollen te brengen, en ook een veilige optie, maar nu snak ik naar wat meer ruimte in de agenda, m.a.w. wat minder planning en wat meer rust. Of wat minder 'doen' en wat meer 'zijn', en gewoon de momenten op je laten afkomen...

Vorige vrijdag nam ik daarom bewust een dagje vrij, en naast bloemetjes haken (toch nog weer iets bijgeleerd :)) heb ik heel de namiddag doorgebracht in de tuinen van Temenos, het retraitecentrum van McGregor. De oppervlakte is gigantisch, en de man die ze heeft uitgebouwd is ooit gestart met 1 boom op die ganse lap brakke grond. Hij droomde van een plek waar iedereen in vrede kon zijn en waar alle religies naast elkaar konden bestaan. En na meer dan 10 jaar groeien en bloeien, werd die lap grond een klein paradijs. Ik ben er de tijd verloren, maar heb er de rust gevonden. 't Is omdat de tuin ook vol gedichten en kleine tempeltjes staat dat een mens er zo poëtisch van wordt :)

In ieder geval, na dat moment van bezinning, lonkte ons weekendje uit: 2 dagen Cape Agulhas en De Hoop, wat een van de mooiste natuurreservaten in Zuid-Afrika is. Wij al wat blij dat Robyn wou rijden, want zonder auto ben je hier dus werkelijk nergens. Alleen de toegang tot De Hoop al is 1 zandweg van 20 km lang, om nog maar te zwijgen van die andere 80km vanuit Agulhas, waar we eindeloze uren helemaal alleen reden, en de blauwe kraanvogels nog even opvlogen toen we passeerden, maar de koeien en schapen al lang niet meer... Rust roest :) Niettemin is het een zalig gevoel, en bovendien werden al onze gebeden dat weekend verhoord: de mooiste zandduinen bewandelen, een plonske doen in de oceaan en een wilde zebra zien. En daar kregen we nog een kudde bontebokken met hun baby's die de weg overstaken bovenop, en een familie flamingo's in De Mond, ene kleiner reservaat dat zeker niet aan schoonheid moest onderdoen. Met al die beesten komt het 'Hakuna Matata'-gevoel spontaan bovendrijven. Ik ben dus wel degelijk in Afrika-ka-ka... :)

Ondertussen maken we ons warm voor onze volgende trip, de 5-daagse naar Knysna en Oudtshoorn met Miss Helen en haar kleindochter Melissa (die zopas mijn nagels heeft gelakt in het paars en roze met glinstertjes :)), wat tevens het begin zal zijn van mijn laatste week in McGregor. The Breede Centre wordt dan omgetoverd tot vakantiecentrum waar in de voormiddagen verschillende activiteiten aan de jongeren worden aangeboden. Op mijn programma: sport en spel, schilderen en cupcakes bakken (en wie mijn keukentalenten kent, weet dat dat laatste weer en feest zal worden :) ). En tussendoor nog een paar deuren proberen steken, een haakles meepikken, een slakom uit hout beitelen en 2 afscheidsbraais verorberen. Het zal met veel hartjeswarmte zijn dat ik deze plek verlaat, maar ook volledig voldaan. Een nieuw hoofdstuk dient zich aan, nu de 2e maand is ingegaan... :) Maar bon, mijn poëtische kwaliteiten beginnen duidelijk af te nemen, hoog tijd dus om het hierbij te laten :) Maar niet zonder de weetjes van de dag:

- De vuilkar komt hier om woensdag en je moet er geen speciale zakken voor kopen

- Als iemand even niet bij de pinken is, of iets niet weet, zeggen ze hier dat hij een 'beke toe' is :)

- Het water van de kraan is hier 100% drinkbaar en erg lekker!

- De blauwe kraanvogel is de nationale vogel van Zuid-Afrika

- En iemand die iets laat vallen heeft last van 'botervingers' :)

Wordt ongetwijfeld vervolgd, net als de koorddans op maand nummer 2. Evenwichtsstok alvast in de aanslag, maar vallen meer dan toegestaan... 

xxx

Laatste foto's

Reacties 1

paula meerts 09-12-2012 00:17

dus nog 11 maanden !!! . Wat heb je vandaag op school geleerd ??? meisje gij kunt al zo véél , en gij leert nog bij , dat is pas baaye goed . En roze glinster nageltjes ??? zoals een sprookjes prinsesje !!! waaaauuuuw !! Eefje bedankt , voor de foto\'s en het leuke verslag , geniet er van , en tot de volgende doei , en het is nog vroeg , maar ik wens je alvast fijne feestdagen , en blijf goed gezond !!! xxxx ********Paula Meerts

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer