Eieren voor Pasen en een nieuw jaar in zicht...

5 april 2013, Tissamaharama. Het wordt een traditie, schrijven op de dag dat ik mijn maandelijkse jubilee van huis vier. Of misschien is het bijgeloof :o) 5 maanden al, ik kan het nog steeds niet geloven... Maar hoe langer ik reis, hoe meer ik voel dat dit jaar geen apart hoofdstuk is, of los staat van mijn leven in Belgie. Nee, alles loopt gewoon door, of ik nu aan de andere kant van de wereld zit of niet. Het is voor mij 1 geheel. Natuurlijk zijn er andere ervaringen en indrukken, maar je hebt dezelfde vragen, gedachten, gevoelens en reacties als thuis, of op eender welke andere plek. En ook al kende ik mezelf al best goed, ik heb het gevoel dat ik me nu nog beter leer kennen, en zelfs nog betere maatjes wordt met mezelf. Uiteindelijk ben je zoveel op jezelf aangewezen, dat je maar beter je beste vriend kan zijn :o) En het is niet altijd gemakkelijk. Er zijn momenten dat ik onrustig ben, me niet op mijn gemak voel of naar (een t)huis verlang. Maar het maakt me alleen maar milder en zachter voor mezelf. Alles komt en gaat, en ondertussen heb ik quasi alle verwachtingen losgelaten. Hoe dit jaar eruit moet zien, wat het mij moet brengen op het einde of hoe ik het moet beleven... Het doet er allemaal niet toe, want ik doe het al. En elke dag is anders, je kan het je dus maar beter laten overkomen... En dat heb ik gedaan :o)

Toen ik na mijn visa-verlenging (wat echt nog vrij vlot verliep naar Aziatische normen :o)) Colombo verliet, zette ik koers richting Akurala, een klein dorpje aan de zuidkust. Ik had van een Duitse op de retraite het adres van een bevriende familie gekregen, en werd daar 's avonds, na een 3-uur durende busrit met veel zweet en zonder zitje, met open armen ontvangen. Kumari, een straffe stralende madam, runt daar de guesthouse, zorgt voor haar kinderen, kookt als een goding, helpt wie ze maar helpen kan en verdraagt het alcoholprobleem van haar man. Ik ging met haar een dagje naar Galle, een ziek buurjongetje bezoeken in de kliniek en de oude stad verkennen, en was blij dat ik haar lunch kon trakteren en haar een dagje buitenshuis kon bezorgen. Het was ook de eerste keer dat ik geconfronteerd werd met de ravage die de tsunami in het zuiden heeft aangericht. Honderden huizen aan de kust staan nog steeds leeg, en Kumari's man verloor zijn vader en zus in de overstroming, net zoals duizenden andere families. Het noodlot heeft hier echt toegeslagen, en toch verdwijnt de glimlach hier nooit van het gezicht... Alhoewel ieder voor zich waarschijnlijk zijn eigen oplossing zoekt om het te verwerken, hulpmiddeltjes niet uitgesloten... Met veel respect en een warm hart zwaaide ik Kumari uit, tot mijn trein richting Mirissa achter de bomen verdween...

En toen, was het tijd voor vakantie in de vakantie! Ik boekte een hotel op het strand, plofte mij onder de parasol, plonste in de oceaan, ontmoette Lynn, en de toon was gezet... Wat eerst een oppervlakkige kennismaking was, werd uiteindelijk een echte klik, en we hebben samen een week verdergereisd, van het ene paradijselijke strand naar het andere... Lynn is een Amerikaanse producer, die 20 jaar geleden in Belgie belandde door... de liefde :o) Ze ruilde New York voor Brussel, en heeft het zich niet beklaagd :o) Nu hebben zij en haar man alles achtergelaten en verkocht, en beginnen ze samen aan een nieuw hoofdstuk, de wijde wereld in... En in afwachting van de komst van haar man babbelden wij honderduit, zwommen en snorkelden we tussen de mooiste vissen en koralen, en toastten we 's avonds met een frisse pint. Het deed me deugd om gewoon even met 2 te zijn. En met de zeeschildpadden :o) Ongelofelijk om het water met hen te delen, en we hadden geluk, want op een avond kreeg ons hotel telefoon dat een mama-schildpad iets verder op het strand haar eieren kwam leggen... Ik werd er toch een beetje verlegen van, toen ze zoveel bekijks van ons had, en zij die 120 eieren maar liet komen, om ze nadien diep in het zand te begraven... De natuur is nog nooit gestopt met verwonderen... Na Polhena ruilden we ons hotel voor een houten cabana op een zowaar nog mooier strand in Tangalle, en genoten we van de rust, de verlatenheid en lange strandwandelingen... Het paradijs was van ons. En ik heb nochtans al veel gezondigd in mijn leven... :o) Na een even hartelijke ontmoeting met haar man, zei ik Lynn en Alain gisteren tot ziens, maar geen vaarwel... Want op een dag zullen onze wegen weer kruisen, daar ben ik zeker van...

En nu zit ik hier in Tissa, en schrijf ik mijn epistels in een klein fruitstalletje, met een verse 'woodapple'-juice. Ik heb nog een kleine week de tijd om zachtjes mijn weg terug te maken richting Kandy, waar mijn lieve familie op me wacht om samen met hen Nieuwjaar te vieren op 12, 13 en 14 april. Het vorige jaar was precies van korte duur :o) Zien of ik nog wat goede voornemens kan sprokkelen...In afwachting van de safari in het Yala National Park hier vlakbij, sprong ik deze ochtend op de bus richting Katagarama. Het is de tweede heiligste plek van Sri Lanka en een pelgrimsoord, waar elke zomer duizenden gelovigen (alle religies door elkaar, zo gaat het daar :o)) aankomen, na een wandeltocht van 45 dagen, die start in Jaffna in het hoge noorden. Dus nog geen pelgrims vandaag, maar wel een boeddhistische non met haar 2 zusters, die me mee op sleeptouw namen in het tempelcomplex, en me inwijdden in al hun tradities en offeringen. Ik volgde gezwind, en we hadden geen woorden nodig om elkaar te verstaan... Behalve toen ze mij op't einde mee naar huis wilden nemen, en ik toch maar even voor wat me-time opteerde. Maar we zwaaiden elkaar uit met een stralende glimlach, en dat is exact wat er nu in mijn herinnering achterblijft..
.

Tot volgend jaar!

xxx

Laatste foto's

Reacties 5

nonkel bruno 05-04-2013 13:25

Eve, als de jaren zo kort zijn zal je vlug je 100ste verjaardag vieren!
Neem veel op maar blijf jezelf dat is de kunst om verder door het leven te gaan.

els 05-04-2013 13:45

interessant om lezen dat de ravage van de tsunami nog zo voelbaar is. Wij waren er exact één jaar na de feiten en waren ook heel erg onder de indruk. Het was pas toen dat we echt zicht kregen op wat er die dag is gebeurd. En Galle is fijne plek he! groetjes aan de olifanten in Yala! dikke kus

Patrick 06-04-2013 10:34

" ... ik heb het gevoel dat ik me nu nog beter leer kennen, en zelfs nog betere maatjes wordt met mezelf. Uiteindelijk ben je zoveel op jezelf aangewezen, dat je maar beter je beste vriend kan zijn ... "
Schitterend. Houden zo! Leuk je weer te lezen. Xxx

Liesbeth 08-04-2013 17:29

Je verhaal was wederom een plezier om te lezen, Eve en de gevoelens, indrukken,... herkenbaar!
Laat het je allemaal overkomen en geniet!

heidi 09-04-2013 21:34

dank je voor je verhaal, lieve Eefje, ik wens je alle liefde op je weg ))

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Meer informatie over Sri Lanka

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer