Kaapstad, gesluierde schoonheid...

En plots zit ik hier, in mijn ligzetel onder de parasol met zicht op de Tafelberg, mijn eerste verslagje naar jullie te schrijven. Het klinkt nog onwezenlijk, en ik knijp mezelf nog elke dag in de wang om te voelen of het waar is. Maar nu begin ik stilaan te beseffen dat het avontuur begonnen is. En dat voelt heerlijk!

De eerste dagen rust hebben me enorm veel deugd gedaan. Het zat eraan te komen dat mijn lichaam even op de stop-knop zou duwen, na die hectische laatste weken van voorbereidingen, bezoekjes, feest, inpakken en afscheid nemen. Maar als ik aan die geweldige zaterdagavond terugdenk, verschijnt er nog steeds een brede glimlach op mijn gezicht, en dan weet ik wel dat het het meer dan waard was. Want ook mede dankzij jullie zit ik hier...

Ondertussen is mijn laatste dag in Kaapstad al aangebroken en mag ik er morgen voor de eerste keer afscheid van nemen. Gelukkig niet voor lang. Maar het heeft even geduurd voordat ik de schoonheid van de stad kon voelen. Het contrast tussen de arme 'coloured' uit de townships en de rijke blanken in het centrum was me te groot. Ook voelde ik me nog wat onwennig over waar ik kon rondlopen en waar niet, en wanneer. Een voorzichtige, beetje achterdochtige kennismaking dus.

Het ene moment ging ik in het busstation mijn ticket kopen voor zondag en had ik een hartelijke babbel een dame uit Khayelitcha (de grootste township)m die me direct haar nummer gaf, vergezeld van een oprechte dikke knuffel. Een halfuur later stond ik in de V&A Waterfront, een soort Maasmechelen Village waar honderden toeristen zich te goed deden aan eten, drinken en shoppen, terwijl de zwarte Zuid-Afrikanen voor hen op hun djembe's muziek stonden te maken. De wereld zoals hij nog steeds is en waarschijnlijk altijd zal zijn. En ik maakte dat ik weg was...

Ondertussen zijn die eerste gevoelens wel wat gezakt. Uiteindelijk is niets louter zwart-wit (zelfs niet hier ;o) ) en kan ik de stad moeilijk veroordelen na een paar indrukken. Bovendien heeft het toerisme het land ook een boost gegeven, en zal ik er zelf ook altijd een zijn, gelukkig verder kijkend dan de shoppingcentra en steeds op zoek naar authenticiteit en 'echte' contacten. Maar je kan je er moeilijk druk in blijven maken, uiteindelijk levert iedereen zijn bijdrage, ook al is ze verschillend. En om mijn toeristen-status dan maar waar te maken heb ik gisteren mijn eerste tour geboekt, en er dubbel en dik van genoten ook! Een ganse dag in de Peninsula, de kustlijn en dorpjes rond Kaapstad, tot aan Kaap de Goede Hoop en terug. Betoverd door de landschappen, witte stranden en azuurblauwe Atlantische Oceaan besefte ik pas wat voor een ongelofelijk prachtige plek dit wel is. Onze Zuid-Afrikaanse gids Gavin nam ons mee in het water van Boulder's Beach om via kleine wegjes tussen de rotsen tot vlakbij de pinguins te zwemmen. Toen we dan andere toeristen op het droge foto's zagen nemen, moesten we wel lachen. What does it feel good to be a local for a moment :o)

Gavin vertelde ons ook hoe hij opgroeide in Kaapstad en niet begreep waarom de kinderen van hun poetsvrouw niet bij hem op school zaten. Tegen het einde van zijn middelbare school kwamen de eerste 'coloured' in de klassen. Het grootste probleem met de townships is dat ze altijd maar groter worden, want iedereen die er woont laat ook steeds meer familie en vrienden overkomen, zelfs uit andere Afrikaanse landen. Blijkbaar is de toestand in bv. de Oostkaap nog een pak slechter (geen water, elektriciteit en wegen op veel plaatsen...), waardoor iedereen nog steeds naar Kaapstad trekt, waar we dan nog eens werk hopen te vinden ook. Maar het geheel staat op ontploffen. Meer en meer organiseren groepjes uit de townships gewelddadige protesten, en steken ze banden en gebouwen in brand, omdat ze meer huizen willen en een job. Het zullen waarschijnlijk wel steeds minderheden zijn, maar de frustraties zullen ook alleen maar groter worden, en ondertussen is het een vraagstuk waar bijna elk land in wereld wel mee te kampen heeft. Natuurlijk doet al dat geweld en de hoge criminaliteit er hier geen goed aan. Pasklare oplossingen zijn er ook niet, hoewel er best wel al wat community projecten zijn, en meisjes in Khayelitcha bv. leren boksen om hun zelfwaarde op te krikken en wat weerbaarder te worden, zeker tegenover hun mannen die zich nog steeds maar al te vaak te pletter drinken en dan hun boekje te buiten gaan. Maar het sluimerende gevoel van minderwaardigheid en onderdrukking overheerst nog steeds en valt in een paar decennia niet zomaar weg te werken... Ach, ik weet ook wel dat ik de wereld niet kan redden. Er valt bij ons alleen al zoveel te doen. Maar ik wil wel alle facetten leren kennen en begrijpen, en hoop ooit ook mijn kleine steentje bij te dragen. Hopelijk kan ik later eens een paar dagen in een township verblijven, zodat ik het ook eens van die kant kan bekijken.

Gelukkig kon ik al die mijmeringen tijdens het wijnproeven een beetje laten zakken, en klonken we 's avonds bij een cocktail op Camps Bay (het strand van Kaapstad) op de vriendschap, tot de zon onderging. On top of the bill bezorgde Gavin ons daarna nog een prachtig uitzicht over Kaapstad, zelfs toen zijn shift er al lang op zat. De sterren stonden aan de hemel, 1000-en lichtjes betoverden onze blik, en de Oceaan en Tafelberg waren gehuld in de pikzwarte sluier van de nacht. Ik keek ernaar en kneep in m'n wang. Bedankt voor je schoonheid...

Tot in McGregor! xxx

Laatste foto's

Reacties 10

André Schippers 10-11-2012 17:34

Eefje,
Je wordt zo' aangenomen als journalist, liefst bij DeWereldMorgen;
ik mail je wel

Tanja 10-11-2012 17:43

Wat schrijf je heerlijk! Super, echt waar. Xxx

katharina 10-11-2012 20:08

Wat een verhaal! En je bent nog maar net vertrokken! Een geboren schrijfster;-) Smijt je maar volledig in het avontuur en we blijven lezen;-) XXXXXXXXX

Paula Meerts 10-11-2012 20:08

Wat een fiere papa hé ? Maar je schrijft net zo heerlijk vlot als dat je spreekt.
Gelukkig stonden er sterren !!!!!
DAG MEISJE xxxxx

rita De Heyn 10-11-2012 22:03

Oh, Eve, ik keek uit naar je eerste bericht....en het is een hééééérlijk epistel geworden!......Je kan echt mooi schrijven.....we beleven het echt mee.....we voelen het zelfs .....MOOI!.....
Dikke knuffel

Marijke 11-11-2012 07:20

Amai Eve, je schrijft prachtig, we kijken al uit naar je volgende bericht! Heel mooie foto's ook trouwens!

Vele groetjes!

Dominic Van Oosterwyck 11-11-2012 08:11

Beste Eve,
Fijn verhaal en vlot geschreven. Dit smaakt naar meer. Mijn vrouwtje en ik zijn de afgelopen 3 jaar in Zuid Afrika geweest en hebben de microbe al goed te pakken. Het is voor ons het mooiste land ter wereld. Ik schreef ook bijna eelke dag een stukje van ons reisverhaal. Je kan deze nog steeds lezen op : www.dewereldmorgen.be
Je moet zoeken naar de schrijfsels uit 2011, 2010 en 2009.
Nog veel plezier en blijf aub schrijven.
Dominc

Chris 11-11-2012 10:37

Eve, schitterend geschreven. Ik zit al te popelen om het volgende verslag te lezen.
Groetjes en laat je "pen" maar goed gaan.

mie 11-11-2012 20:08

Hoe mooi kan iets zijn !!!
Zelf zal ik er wel nooit geraken, daarom dat ik het al 2 keer gelezen heb, kwestie van geen enkel detail over het hoofd te zien é.
Tis prachtig, echt waar. dus blijf schrijven en foto's sturen, en ....... geniet ervan !
(ik ben een collega van Rita, mama van Carolien)

An Pauwels 14-11-2012 10:41

Eveke!
Nu pas je heerlijke update gelezen. Een lekker kritische blik, maar altijd en overal met een warm hart, zo ken ik je

Lieve groet uit Gent
Ik zal je missen op mn feestje vrijdag

*

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer