McGregor, stilte voor de storm...

Van de stad naar het platteland... Toen ik hier vorige zondag aankwam (na een gezellige busrit met weer een lief vrouwtje uit Khayelitcha), voelde ik de rust van het dorpje op me neerdalen. Katleen Verschoore, een Belgische vrouw die hier de McGregor Waldorf School runt, pikte me op aan de bushalte in Robertson en bracht me, na een adembenemende rit van 20 km door de wijnlanden, tot aan mijn nieuwe stekje. Ik huur hier voor een maand een kamer bij Kristin, een Noors meisje die hier bewegingsleer volgt, in een appartementje naast het huis van Una, een self-made-woman met lange grijze haren, die haar huis op haar eentje heeft gebouwd en groentjes teelt in de tuin.

Ons huis ligt op de grens tussen Onderdorp (waar de 'coloured' wonen) en Bovendorp (vnl. gepensioneerde blanken) en daar ben ik blij om, want zo valt er wat van beide werelden te proeven. Maar zo snel word je dus weer met die scheiding geconfronteerd. En hoe moeilijk het is om het als buitenstaander te begrijpen, er is geen enkel dorp dat zo niet is opgebouwd. Langs de andere kant is het ook bij ons zo dat arm en rijk hun eigen buurten hebben. Alleen maakt het kleurverschil de scheiding hier zo extreem. En hoe graag wij ook zouden willen dat alles hier eens lekker door elkaar gemixt wordt, het zal niet gebeuren. Langs de ene kant is de apartheidsgeschiedenis nog veel te pril, maar langs de andere kant is het cultuurverschil ook zo groot tussen beide gemeenschappen dat ze het zelf in stand willen houden. Het blijft moeilijk voor mij, maar waarschijnlijk zal de tijd de extremen wel wat verzachten. En ondertussen blijf ik maar gretig 'goeiedag' zeggen tegen iedereen die ik passeer :)

Onze buren van het Onderdorp zitten dan ook godganse dagen gewoon op de stoep, kijkend naar al wat en al wie voorbijkomt, zelfs de dag. Gelukkig is de sfeer hier heel vredevol, en dat is erg aangenaam. Alleen op vrijdag, wanneer de lonen worden uitbetaald, zie je dubbel zoveel beweging en rumoer, want dan reppen ze zich naar de supermarkt om terug te komen met papieren zakken vol drank. Om gewoon te drinken, te vieren, te vergeten of uit pure uitzichtloosheid, ik weet het niet. Ik zie alleen dat hun kinderen, en zeker de pasgeborenen, er niet beter van worden. Maar dan is er gelukkig nog: The Breede Centre...

Deze plek is een vormings- en opleidingscentrum voor arme en werkloze jongeren, die hier een stiel en sociale vaardigheden kunnen leren, waardoor hun kans op een job en hun toekomstperspectief in het algemeen wat vergroot. Ik heb het leren kennen via Katleen, die me voorstelde om hier een maand mee te draaien. En ondertussen zit mijn eerste week erop, en heb ik al geschilderd, ge'cementeerd' (of hoe noem je dat :) ), massa's armbandjes gemaakt en geholpen met hun subsidiedossier. Want oh ja, de wereld is klein, en curieus achtervolgt me tot in Zuid-Afrika :) Rita, een andere vrijwilligster hier, is voorzitster van curieus Lichtervelde (een echte 'Westvluut' dus :)) die met hun afdeling allerlei activiteiten organiseren ten voordele van The Breede Centre. Het is mooi om te zien hoe nauw ze betrokken is bij het project en hoezeer zij en Pieter Holloway, de bezielde oprichter van het centrum, hun engagement bundelen en doen wat ze kunnen. 

Zelf vond ik het altijd moeilijk om mij met 1 organisatie te verbinden, omdat er zovele duizenden zijn in de wereld die gelijkaardige dingen doen en die ook je hulp kunnen gebruiken. Maar door hier nu gewoon te zijn en mijn (klein) steentje bij te dragen, voel ik het toch wat onder mijn velleke kruipen, en ben ik gewoon blij dat ik zinvol bezig ben en zelfs wat van mijn curieus-kennis kan gebruiken hier. Spijtig genoeg is het altijd geld dat er tekort is, zelfs om een pak printpapier of een pot verf te kunnen kopen, en dat doet me wel wat. Het zou geen kwaad kunnen om in het Westen terug wat duurzamer en zuiniger te zijn, als je ziet hoe zorgvuldig ze hier in dit centrum omgaan met wat ze hebben of krijgen. Maar kom, dat geldt uiteindelijk overal, en we zijn hier zelf pas maar  begonnen met recycleren in ons nestje :) En dan moet er een uitdrukking van iets in eigen boezem volgen, geloof ik :)

Ik hou van het gewone leven hier, met de zon op mijn bolleke op ons terras, de after-work-plonsjes in de dam, de was en de plas en de kook, en de vogeltjes die me wekken en me af en toe van mijn schrijfsels doen opkijken om hun bonte kleurtjes te aanschouwen. Om nog maar te zwijgen van de voorleessessies van Kristin, mijn favoriete muziek die door het huis galmt tijdens onze lentepoets en het warme bad met verse kruiden waar ik 's avonds in kan wegzinken en dromen...

Maar ondanks dat vredige gevoel, is het deze week toch serieus aan het rommelen geweest rondom ons. Er waren ernstige stakingen van de arbeiders die in de omliggende dorpen op de boerderijen werken, en die hun miserabel loon en leefomstandigheden aanklaagden. Ze barricadeerden de invalswegen (o.a naar Robertson), staken banden in brand en gooiden met stenen, waardoor we bv.niet naar de supermarkt konden rijden. We hebben er zelf niets van gezien en konden enkel de krant lezen, maar we voelen wel dat er hier iets groter gaande is, en dat er Zuid-Afrika nog enkele wezenlijke uitdagingen te wachten staan. Want de apartheid is wettelijk gezien wel afgeschaft, heel wat structuren en verhoudingen zijn nog doordrongen van ongelijkheid en paternalisme. En het ziet ernaar uit dat de volgende decennia, ook in die lagen meer respect en waardigheid zal worden opgeëist. Op zich terecht, maar ze zullen toch moeten leren inzien dat agressie geen vorm van onderhandelen is. 

Boeiende tijden dus, en ik zit er middenin. In mijn stoeltje in de tuin, waar de geur van de bloemen m'n zintuigen streelt, en een schattig geelbuikje me weer doet opkijken. En ik voel dat de wind aanwakkert...

xxx

Laatste foto's

Reacties 6

Tanja 17-11-2012 18:44

Klinkt heel intens allemaal. Prachtig geschreven ook.

paula meerts 17-11-2012 19:54

hela mopje van me , wat geweldig . Ja ja aan CURIEUS hebben vele mensen iets te danken . ik zeker , ik leerde niet alleen FB gebruiken , maar ik leerde daar ook 2 ZEER GROTE DAMENS kennen Anna , en Jou !! En je kan zeker zijn dat vele van ons , en zeker ik u gaan blijven ( achter ) volgen tot in lengte van dagen. Je schrijftalent , heb je van je vader , daar ben ik inmiddels al achter gekomen . De intelligentie , het integer zijn , het doorzetten , de vriendelijkheid ... enz ...enz.;..... zit voorzeker bij jullie in de genen . En verbeter de , wereld , en begin bij jezelf , dat hoef jij niet meer te doen .JIJ BENT AL EEN PRACHT MENS !!! en wat de wereld verbeteren betreft , KINDJE ALLE BEETJES HELPEN ... ook al zie je géén resultaat ... JE OOGST VROEG OF LAAT WAT JE GEZAAID HEBT ; soms moet je er jaren op wachten , maar het loont de moeite .... Ik heb op vele zaadjes bijna 70 jaar moeten wachten , maar nu oogst ik , niet te geloven in overvloed . Ik schaam mij eigenlijk om zoveel vriendschap en erkenning op mij bijna 74 st. DUS LIEVE engel doe zo voort , tot FB kn. van ster aan STER xxx oei ik lijk wel een schoonmoeder .......

rita De Heyn 17-11-2012 23:08

Oh, Eve...op een donkere, koude zaterdagavond voor de houtkachel in België je verhalen lezen.....het is GENIETEN.....hoe je geniet van de zon en de natuur in dit prachtige land.....je verwondering over de cultuurverschillen...! Herinneringen aan onze reis jaren geleden komen boven....het is inderdaad een land met een grote verscheidenheid. Het doet ons genieten ....en nadenken.

Chris 18-11-2012 13:45

Prachtig geschreven Eve. Ik geniet ervan en ik blijf je volgen.
Blijf jij maar genieten van het prachtige land met de vele cultuurverschillen, de verschillende bevolkingsgroepen elk met hun eigen eigenaardigheden, ..... en van alle dingen die je op je weg tegenkomt.

Rita 20-11-2012 10:14

Eefje, mooier zou ik het niet kunnen omschrijven
- het Westvluutje uit Lichtervelde.

An Pauwels 22-11-2012 08:10

Lichtervelde, echt? De wereld is toch klein, zelfs al ben jij nu aan de andere kant van onze aardbol

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer