De omgekeerde cultuurshock en kasseien op de weg..

8 september 2013, Seattle. Ik word wakker in het huis van iemand anders en palm het terras in met mijn snoet in de zon, terwijl ik de avond ervoor de keuken al onveilig had gemaakt. Welkom in de wondere wereld van AirBnB ;o) Dat is een boekingswebsite waarop mensen een kamer in hun huis of appartement te huur aanbieden. Het is meestal goedkoper dan een hotel, heeft een persoonlijke touch en geeft je meteen het gevoel dat je echt ergens woont. Hier in Seattle verhuurt Emily de bovenste verdieping van haar grote, gele, houten huis in een buitenwijk van de stad, terwijl ze zelf beneden woont. Ik bewonder het vertrouwen dat ze heeft om al haar deuren (en kasten en badkamers en… ;o)) open te gooien voor al die onbekende gasten die de revue passeren. Ok, je verdient er wel wat aan, maar je geeft er toch ook een stuk van je privacy voor op. Misschien liggen oost en west dan toch niet zo ver meer uit elkaar. Alhoewel… ;o)

Toen ik na bijna 10 uur vliegen vanuit Mumbai in Zurich aankwam, begonnen de tranen spontaan te rollen. Het was zo’n opluchting om terug op mijn gemak rond te lopen en niet meer doorboord te worden met prangende blikken, en ik voelde de spanning vanzelf uit mijn lichaam lopen. Het was toen dat ik pas echt besefte dat ik 10 maanden aan een stuk in andere culturen had doorgebracht, en dat het meer energie van me had gevraagd dan ik had gedacht. Het laatste hoofdstuk was dus goed gekozen. Ik pleegde gauw 2 telefoontjes naar huis, genoot er zo van om eindelijk nog eens iemand aan de lijn te hebben  (de simpele dingen des levens ;o)) en installeerde me voor mijn volgende vlucht van 11 uur naar Vancouver. In 20 uur de halve wereld rond, het maakt ons aardbolletje toch bijzonder relatief ;o) En daar, aan de andere kant, wachtten Tanja en Jelger me op en namen me onder hun vleugels in hun klein maar fijne appartementje, zodat ik die westerse wereld zachtjes weer tot me kon laten doordringen…

Als je een paar weken op vakantie gaat, verlies je die connectie met je eigen cultuur niet zo snel, maar toen we voor het eerst door de stad liepen (met een jetlag van hier tot in Mumbai ;o)), voelde ik dat ik toch echt van ver kwam. Ik was aanvankelijk geshokeerd door al het bloot dat ik zag. Een hele serie aan korte rokjes, spannende topjes en strakke shortjes maakten plots heel wat billen, buiken en decolletes terug zichtbaar. Nooit gedacht dat ik, als fanatieke bruinbakster, daar zelf even niet goed van zou zijn :o) Maar toen ik weer in mijn eigen westerse kleren dook, werd ik het al snel terug gewoon. Wat me ook opviel, nog meer zelfs, was de varieteit aan ‘rare’ mensen in het straatbeeld. Van junkies en zwervers over getatoeeerde en gepiercete roos- en blauwharige kunstwerken tot een ‘gebodybuild’ homokoppel in strakke leren broek en types waar echt een hoek af was. Je kon duidelijk zien wie er nog in de maatschappij stond en wie er niet meer bij horde, en die laatsten hadden bijna altijd een soort marginaliteit over zich en waren getekend door sombere en sprekende grimassen. Ik keek mijn ogen uit en besefte hoe hard het leven bij ons wel is. Grappig als je net uit landen komt waar veel meer armoede en problemen zijn :o)

En hoezeer die verschillende bevolkingslagen in India ook bestaan en de kloof tussen arm en rijk alleen maar groter wordt, toch maakt iedereen daar nog meer deel uit van een groter geheel. De onderlinge verbondenheid als menselijk wezen is groter dan de dualiteit of het hokjesdenken dat bij ons duidelijkere lijnen tussen groepen mensen trekt. In India sta je niet binnen of buiten de maatschappij en zelfs de armsten hebben nog een zekere fierheid, blijven zich verzorgen en behouden die pure glimlach en lichtjes in de ogen, ook al heeft het leven hen waarschijnlijk al heel wat klappen uitgedeeld. Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen en zullen alcohol en drugs de pijn daar soms ook verzachten, maar de solidariteit is groter, en of het nu door hun spiritualiteit komt of niet, de Indiers zullen er natuurlijker over waken dat er niemand uit de boot valt en tenminste een kom rijst heeft om te eten. Relatieve bevindingen die de waarheid niet in pacht hebben, maar die me wel even deden mijmeren... In het westen is de vrijheid het hoogste goed (en dat smaakt :o)), terwijl in het oosten de samenhorigheid groter is. De ene kant offert een stuk solidariteit op, de andere een pak individuele ruimte. Ik denk niet dat er een wereld bestaat waarin beide begrippen even groot kunnen zijn. Maar het reizen maakt je wel bewuster van de verschillen, voor- en nadelen tussen beide, en de vlakken waarop we misschien wat meer inspanning kunnen leveren… En tot daar het filosofisch kwartiertje ;o)

Na die eerste acclimatisatie heb ik nog maar 1 ding gedaan: genoten van het comfort en de schoonheid van Vancouver ;o) Het was de eerste keer dat ik in zo’n jonge stad kwam (nog maar een goeie 120 jaar oud!) en dat voel je direct: er is geen historische ziel zoals in de meeste Europese steden, maar de sfeer is fris en licht en er hangt zo nog iets in de lucht van: alles is mogelijk. De stad doet je dromen en de mensen maken ze zelf. En met haar geweldige ligging aan de westkust en omringd door zoveel ruimte en groen, is het een ware deugd om in haar straten te flaneren. Ik genoot van wandelingen in het prachtige Stanley Park (bijna volledig omringd door water!), ritjes op de fiets, een plons in het zwembad en leespauzes in een van de honderden koffiebars op quasi elke hoek. En daarnaast deed de huiselijke sfeer bij Jelger en Tanja me ongelofelijk goed. Jelger die kookte, samen de zetel in voor een goeie DVD (Cloclo uiteraard ;o)) en een spinnende Mr. Jums op mijn schoot: eenvoudige dingen waar je zo dankbaar voor bent na zovele maanden van huis. Doe daar nog een paar uitstapjes en een zonsondergang op het strand met een glas wijn bovenop, en je hebt de beste recuperatie die je je kan voorstellen :o)

Tanja was een jeugdvriendin uit het middelbaar, en na enkele jaren stilte bracht haar vrijgezellenavond ons terug bij elkaar. Veel was er niet veranderd ;o) Ze werkte hard als kinesiste en Jelger als advocaat, maar beiden raakten hun ziel er niet in kwijt en het gevoel dat er iets wezenlijks ontbrak, werd groter. Twee jaar geleden gaven ze daar gehoor aan en verhuisden ze naar Vancouver, hun favoriete stad, om daar hun grote droom na te streven: een eigen zaak in huwelijksfotografie. Ik bewonder hen voor hun sprong in het onbekende en het vaarwel zeggen tegen al hun zekerheden. Het vraagt moed, durf en vertrouwen. En natuurlijk is het niet altijd gemakkelijk, want de weg is onzeker, maar ze volgden hun hart, en in ons korte en relatieve mensenleven is dat toch het enige dat echt telt. Ondertussen is ‘Jelger&Tanja Photography’ een feit, hebben ze al een paar schitterende huwelijken mogen fotograferen en groeit hun zaak zachtjes verder, samen met hen. De tijd bij hen deed me nog maar eens stilstaan bij al die boeiende en inspirerende ontmoetingen die ik in dit jaar heb gehad, op een weg die dikwijls ook met hobbelige kasseien was geplaveid. En het is zeker vermoeiender, maar het doet ook goed om eens opnieuw door elkaar geschud te worden en je bewust te worden van dingen die voordien al wat meer ingeslapen waren… Het is dus heel fijn wakker worden, hier in Seattle op mijn zonneterras ;o) Of zoals een Afro-Amerikaanse Morgan Freeman-look-alike gisteren tegen me zei; “I never made the big money in my life, but I was happy, every single day…” Tanja en Jelger, nog een dikke merci! Ik klinkt op jullie en onze weg. De mijne leidt me de komende weken verder langs de Westcoast. Ik hou jullie op de hoogte en leg alvast een extra kussentje op mijn zadel… ;o)

xxx

Laatste foto's

Reacties 2

Nonkel Bruno 10-09-2013 07:53

Wakker worden met zulk verhaal zet de samenleving in de hele wereld in een notendop op een rij.
geniet van het westen en hou het oosten vast de komende weken

Chris 11-09-2013 10:26

Ik kan me de cultuurschok best voorstellen. Weeral schitterende foto's. Geniet van je laatste maanden.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer