Relatief buikgerommel, busgerammel en gemberthee

5 juli 2013. Op mijn 8e maand van huis word ik wakker in Leh, hoofdstad van Ladakh, de tweede grootste provincie van India en ook wel 'Little Tibet' genoemd. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen na een duizelingwekkende rit, maar meer heb ik niet nodig: ik ben op slag verliefd. Deze plek is zo mooi dat ik er nederig van word, en me zo dankbaar voel dat ik hier mag zijn. Leh ligt in een vallei, omringd door oude Boeddhistische kloosters en de machtige bergen van de Himalaya. Overal waar je kijkt, lachen de Tibetaanse vlaggetjes je toe, speels wapperend in de wind. Ik kan bijna niet anders dan hier constant met een 'big smile' rondlopen, en ik ben hier nog maar net. India blijft me keer op keer verbazen, tot in mijn kleinste teen...

En ook tot in mijn darmen :o) Want vlak voor de retraite in McLeodGanj sloeg het noodlot toe: een uitgestelde 'Delhi-belly' (of het betere woord voor de goeie ouwe reizigersdiarree :o)) hield me 2 dagen op de pot. Ik voelde me niet ziek, maar ver kon ik dus niet geraken :o) Dus lag ik maar in mijn kamertje, zoutoplossingen drinkend en lonkend naar de groene bergen door de deur van mijn balkonnetje. Op de dag van de retraite besloot ik toch te gaan, in de hoop dat het wel zou beteren. Ik was al blij dat ik de taxirit en eerste welkomstsessie zonder tussenspurt had doorstaan :o) Maar het beterde niet. Dus de volgende dag gaf ik me over aan de antibiotica van dokter Griet, die op slag hielp en volgens mij mijn darmen een hele schoonmaakbeurt heeft gegeven :o) Maar goed, we waren er vanaf, en nu kon ik me tenminste op mijn verblijf concentreren....

De retraite was eigenlijk eerder een 10-daagse cursus in boeddhistische filosofie, gecombineerd met verschillende meditatieoefeningen en in stilte. Dat laatste was voor mij geen probleem, maar wel voor een handvol Israeli's die hier gestrand waren, op zoek naar meer zingeving en de herovering van hun vrijheid na hun legerdienst... De lessen zelf werden gegeven door Ven. Sarah Thresher, een Britse boeddhistische non die al meer dan 15 jaar met een knipoog en aan de hand van prachtige verhalen haar kennis met al die nieuwsgierige studenten deelt. Ik vond het ongelofelijk boeiend. Los van de intellectuele argumenten hebben de boeddhisten best een mooie kijk op bepaalde thema's zoals de dood, de relativiteit van ons eigen 'ik' of ego en de compassie of mededogen voor alle levende wezens. Hun praktijk maakt je nog meer bewust van het feit dat iedereen evenveel recht heeft op geluk en dat zelfs het kleinste gebaar om een ander te helpen meer voldoening aan je leven geeft. Natuurlijk heeft niet iedereen daar een cursus Boeddhisme voor nodig :o) Maar het kan geen kwaad om soms al eens meer onze eigen belangen, wensen en verlangens opzij te zetten en ons hart te laten spreken. Uiteindelijk is elk mensenleven zo relatief, want na de dood gaat het toch weer over in een  ander nieuw leven. En volgens de boeddhisten kan je maar beter je best doen in dit leven als je opnieuw als mens geboren wil worden. Anders zak je af naar de dieren- en onderwereld, waar er beduidend minder mogelijkheden en vrijheden zijn. Aan jou de keuze :o) Ik verliet Tushita Meditation Center met een warm hart en opnieuw zoveel dankbaarheid voor de opgedane kennis en ervaring. En op de een of andere manier let ik nu toch iets meer op als ik over straat loop, om te zien of niet op een of ander beestje trap. Ja, die boeddhisten, eens ze onder je vel kruipen is er geen houden meer aan... :o)

In ieder geval, een paar dagen ontspanning daarna waren welverdiend (kwestie van de eigen verlangens weer wat op te krikken :o)) en ik genoot met volle teugen van de cappuccino- en bijkletstijd en heerlijke restaurantjes met mijn Canadese retraitemaatje Brianna. Toen zij vertrok, trakteerde ik mezelf nog op een geweldige Tibetaanse massage, volgde ik een snelcursus voetreflexologie (proefkonijnen, wees welgekomen ;o)) en gaf ik nog wat Engelse les aan een paar Tibetaanse vluchtelingen. De Dalai Lama heb ik niet gezien, maar hij zal waarschijnlijk met een goedkeurend oog toegekeken hebben :o) En toen was het tijd om verder koers te zetten richting noorden. Thank you McLeodGanj, I'll definitely be back one day...

De volgende ochtend sprong ik op de rammelbus richting Manali, na een slapeloze nacht vol regen, donder en bliksem. De voorbije overstromingen in India waren niet in dit deel van het land, maar toch, de hevige monsoon kent geen grenzen... Gelukkig stopte het 's morgens met regenen en was de dag goed voor 11uur hobbelen en bobbelen. Rond 18u bereikte ik Manali, waar ik werd opgewacht door Rahul, mijn welkomstheer van dag 1 in Delhi. Het was een leuk weerzien na een maand tijd, en ik was blij dat ik het vervolg van de rit niet alleen moest doormaken. De Manali-Leh-route staat bekend als een van de mooiste ter wereld, maar je moet er wat voor over hebben... En dat wil zeggen: om 1u 's nachts uit je bed kruipen (ik heb geen enkele van mijn wekkers gehoord, gelukkig was er Rahul die op de deur bonkte :o)), 18u in een minibus doorbrengen, twee 5000m-bergpassen oversteken, de hoogte en massa's haarspeldbochten trotseren en evenveel vapeurekes en hartkloppingen :o) Maar het is het meer dan waard! Ik heb er nog altijd geen woorden voor, en kan het iedereen aanraden... Het was de rit van mijn leven :o) Ik kan nu ook zeggen dat ik officieel ben ingewijd in de Indische gewoontes en tradities. Een chai drinken voor elke lange reis als teken van voorspoed was een makkie, maar de plaatselijke vrouwenonderonsjes vormden toch een grotere uitdaging... Telkens we onderweg stopten voor een plaspauze, werd ik gevolgd door de andere vrouwen (en nonnen) uit het busje, die dan met de glimlach spontaan naast mij neerhurkten om ook hun behoefte te doen... Goodbye privacy :o) Ik moest er even aan wennen, maar kon me er nadien wel over zetten. Het is eens wat anders dan bij elkaar op de thee komen, nietwaar :o)

Laat in de avond bereikten we Leh, waar ik dankbaar mijn uren slaap inhaalde. Het is waarschijnlijk ook de rit hiernaartoe die deze plek zo ongeschrijfelijk maakt. Zovele honderden kilometers door de eenzame bergen, met af en toe een enkel dorpje of rondtrekkende nomadenfamilies die aan je ogen passeren. Het voelt echt als het einde van de wereld, en we zijn zo'n 800km van de Tibetaanse hoofdstad Llhasa verwijderd... Maar dat maakt het leven hier niet minder primitief, integendeel. Hotels en restaurants zijn er in overvloed, internetcafe's vind je op elke hoek en er is een apart gsm-signaal enkel voor deze regio (die ten tijde van de oorlog met Pakistan erg geteisterd werd en ook nu, niet ver van Tibet, in de gaten gehouden wordt door de waakzame ogen van de Chinese overheid). Boeddhisten, Hindu's en moslims leven hier vreedzaam samen. Mijn kamertje temidden van een weelderige tuin van een lieve moslimfamilie, wiens grootouders boeddhisten waren, is een oase van rust, en ik acclimatiseer langzaam aan de 3300m hoogte met een frisse tonijnsalade en veel gemberthee met amandelkoekjes. Ik blijf hier een tweetal weken, met misschien een trekking in het verschiet. We zien wel. Het feit dat mijn voetjes deze unieke bodem al raken, maakt de planning relatief. En de wijze woorden van de boeddhisten doen de rest... :o)

Een hartverwarmende toast van op het dak van de wereld!

XXX

Laatste foto's

Reacties 3

Jelger 06-07-2013 17:37

Schitterend om je belevenissen te volgen!

nonkel Bruno 06-07-2013 18:12

Eve, je hebt je ongesteldheid blijkbaar goed verteert, waar meditatie allemaal goed voor is.
Geniet en let verder goed op jezelf

tante Maria 07-07-2013 18:31

Eefje, ik volg al maanden je mooie verhalen. de foto's bewijzen dat je er nog goed uitziet! Ik denk dat je na dat jaartje pure vrijheid en leven dichtbij de pure natuur het moeilijk gaat hebben om terug naar Belgie te komen.
nog vele groetjes van ons allemaal, en zorg goed voor jezelf!
tante Maria - nonkel Paul - Els

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer