Section 42 en de struisvogel of het ei

17 december, Khayelitsha. De jongste en grootste township van Kaapstad, met meer dan 2 miljoen inwoners en meer dan 60 'sections'. Daar zit ik middenin, als een van de luttele blanken (ik heb er voorlopig nog geen andere gezien :)), en zo bevreemdend is het allemaal niet. Lungis B&B heeft 2 supermooie kamertjes, een gezellige voortuin en een rustige ligging in section 42, Makabe. Gladys, de gastvrouw, kwam me met haar nonkel oppikken aan het busstation zaterdagmiddag, en sindsdien heb ik hier voornamelijk 1 ding gedaan: luilakken. 'An unforgettable experience to meet the township culture', staat er op hun flyer, en daar hebben ze alvast gelijk in: het enige dat je hier kan doen is hun cultuur overnemen. En dat betekent vooral: minstens 2 keer per dag vlees eten, veel eten en drinken tout court, zetelhangen en tetteren, soms eens tot bij de buurvrouw of de shopping gaan en als man zeker op tijd en stond een paar glazen achterover slaan. Het klinkt misschien niet zo fraai, en ik wil zeker geen afbreuk doen aan de mensen zelf, die warm en open zijn, en een gemeenschapsgevoel hebben waar wij jaloers op kunnen zijn, maar het is nu eenmaal wat ze dagelijks doen, en dat verander je niet zomaar...

Ik vind het ok om er een paar dagen tussen te hangen, maar spijtig genoeg begrijp ik geen Xhosa, waardoor veel van de dagelijkse beslommeringen me ontgaan. Soms had ik misschien iets meer effort van hen verwacht, maar ik denk dat ze op hun manier zeker hun best al deden, en ze geven me natuurlijk waar ik voor kom: een duik in hun cutuur :). Maar ik maak me niet te druk. Ik geniet van de rust, mijn gezellige kamertje, mijn boek en haakwerk, en tussendoor kook ik wat mee, help ik met de afwas, vergezel ik Gladys naar de kapper en spoor ik haar aan tot een dagelijkse wandeling, nu ze besloten heeft om een paar kilo's kwijt te spelen... Het blijft ook wel iets unieks hebben, hier zo in mijn eentje tussen de 'coloured'. Zeker toen ik vandaag in de shopping een spontane knuffel en complimenten kreeg omdat ik tenminste tot hier kwam en me niet alleen door de slechte berichten over de townships laat leiden. En hij heeft gelijk, ik voel me niet echt onveilig, in die zwarte bolster met 1 blanke pit :)

Intussentijd geniet ik na van een hartverwarmend afscheid in McGregor, waar ze vrijdagavond een snoekbraai deden bij Pieter thuis, en ik overstelpt werd met lieve kaartjes, foto's en kleine attenties... Om te eindigen met een goed glas wijn bij de dam en djembeklanken van David die verdwenen in de nacht. Overdag hadden we een Zuid-Afrikaanse kerstboom gezet om de activiteitenweek met de kinderen feestelijk af te sluiten. Het was mooi om hun fiere gezichtjes te zien telkens ze zelf kerstdecoratie, pomponnen, armbandjes of een draadkar hadden gemaakt. Spijtig genoeg moet het initiatief nog te veel van buitenaf komen om hen nuttig bezig te houden. En dat is volgens Pieter ook het grootste drama van de apartheid: de individuele wil die de 'coloured' werd ontnomen. En dat zit diep. Toen in McGregor onlangs aan hen werd gevraagd wat ze nodig hadden was het antwoord: een huis, een job en opvang voor de kinderen. Maar ze verwachten nog steeds dat het hen in de schoot geworpen wordt. En daarom zitten en wachten ze op de stoep... En net daarom heb ik extra veel respect voor Pieter, die met zijn opleidingen en activiteiten zachtjesaan toch terug wat initiatief en daadkracht bij hen wil oproepen, met veel geduld... Wie wil kan The Breede Centre blijven volgen op Facebook of met een mailtje inschrijven op hun nieuwsbrief. All the best, guys!

En ondertussen nadert Kerstmis met rasse schreden, alhoewel ik er niet veel van voel. Mijn pre-kerstvakantie bestond voornamelijk uit struisvogelrijden in Oudtshoorn, oerbomen bewonderen en olifanten knuffelen in Knysna, zonnebaden in Plettenberg Bay en roadtrippen over de beroemde Swartbergpas tot in Prince Albert. Doe daar nog een rode rammelkar, een actieve 4-jarige en een 70-jarige oude hippie bovenop, en je begrijpt dat de kerstman en Rudolf er net iets te veel aan geweest zouden zijn :). Ondanks de soms vermoeiende momenten, was het absoluut een onvergetelijke en prachtige 5-daagse, waarin Zuid-Afrika weer een paar staaltjes van haar natuurlijke schoonheid heeft laten zien. Inclusief Eve, de oudste struisvogel van de boerderij, die eieren legt waar je een omelet voor 12 man van kan bakken. Altijd al geweten dat ik mijn mannetje kon staan :)

Zachtjes schud ik m'n veren, nestel ik me in m'n dons, en broed verder op de plannen voor mijn eerste officiele bezoek... Nog 5 dagen... xxx

Laatste foto's

Reacties 3

paula meerts 18-12-2012 20:06

Hela , jij bent na de braay ( een paar dagen geleden ) an het haken ? ik heb dat echt waar nog op school geleerd ..... ja mevrouw , ja mijnheer op school geleerd .....
En jij ? in Belgie of in Suid Afrika ??? Baaye goed !! en de afwas ? dat is geen minderwaardig werk hoor , dat MOET ook gebeuren , maar een Chef kok , heeft daar personeel voor , enfin naar het schijnt he meissie !!! Papa Noelle is voor jou onderweg , mooi van Tino Rossie ( iets ouder dan ik ) maar geloof dat hij onderteussen al een sterretje is Eefje , ik zou het moeten opzoeken .... Dag kind knuffel ************ en tot FB

Tanja 20-12-2012 06:37

Schitterend hoeveel meer je van de wereld leert kennen. Geniet met volle teugen van je bezoek! xx

nonkel Bruno 25-12-2012 09:30

Eve,
Vandaag vieren we een natte en miezerige kerst in Vlaanderen.
Ik wens je ook namens tante Cecile een warme en hartelijke kerst en verder nog een gezellige start van het nieuwe jaar 2013

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer