Zand tussen de tenen en het vel van de tijger...

5 mei 2013. Vandaag is het 'lazy Sunday'. Exact 6 maanden geleden verliet ik mijn Deurnese nestje, en nu mijmer ik op het strand van Mount Lavinia, terwijl een frele zonnetje de golven doet schitteren en ik van een cappucino (althans iets in die aard :)) lig te slurpen. Naast mij entertaint een Sri Lankees enkele toeristen, met een aapje aan de ketting en een sissende cobra in een rieten mand. Ze nemen foto's en gillen van plezier. Dat worden waarschijnlijk topkiekjes in het volgende album :) Ach, ik neem het ze niet kwalijk. Ze zijn op vakantie en verlangen naar een leuke tijd, en de Sri Lankese economie wordt er alleen maar beter van. Toch voel je dat het land worstelt met die snelle groei en blootstelling aan Westerse invloeden. De rijken van Colombo pronken met hun chique wagens, dure kleren en VIP-feestjes, en de mannen worden met de dag losbandiger. Ze zien kortgeroktje grietjes in kleine bikinis rondhuppelen op de Zuiderse stranden, en ontdekken porno op het internet. Resultaat: (bijna) elke Westerse vrouw is hun ogen een gemakkelijke prooi... Ik ondervind er gelukkig niet te veel last van (braafjes bedekt als ik ben :o)), maar een dag zonder indringende blikken en minstens 10 (in Joey's-stijl :o)) 'Hello, how are you doing'-s is er evenmin. Mettertijd word ik het meer gewoon en maak ik me er minder druk in. En die momenten verdwijnen in het niets bij de zovele oprechte en stralende glimlachen die ik elke dag ook krijg en weer teruggeef. De tijd raast voorbij, zowel voor mij als voor de Sri Lankezen. Ik hoop dat ze de openheid vinden om de goede dingen van buitenaf te verwelkomen, maar eveneens de kracht hebben om op de juiste momenten op hun eigen waarden terug te vallen... Ik doe mee, zij het in omgekeerde richting :o)

Toen ik twee weken geleden in Jaffna aankwam, mocht ik ook nog een heel ander stukje van dit eiland ontdekken. Hun wonden likkend na een jarenlange oorlog tegen de Tamil Tijgers (LTTE), die pas eindigde in 2009, stapte ik een nieuwe, nog ontoeristische en fragiele wereld binnen. Het puin en de vele resten van gebombardeerde gebouwen, bijna overal waar je je blik liet rusten, raakten me, maar tegelijkertijd hing er een gelaten en relaxte sfeer die moeilijk te omschrijven is, met meer meisjes op de fiets dan ik ooit elders heb gezien, magnifieke Hindu-tempels en Zuid-Indische invloeden... India heeft een belangrijke rol gespeeld in de oorlog en vooral veel centen aangereikt, maar toen de Tamil Tijgers hun eigen onafhankelijke regio wilden, lieten ze hun steun varen... Zoals in zovele gevallen werd ook dit conflict vooral politiek gecreeerd. In de jaren '50 was het Engels nog de voertaal in Sri Lanka, terwijl nu de Singalezen en Tamils elkaar amper verstaan. Toen ik mijn prive-toer van 140km door de Jaffna Peninsula met Neeroshan en zijn tuktuk maakte (en ook zelf even achter het stuur mocht :o)), werden we tegengehouden door een Singalese politieman, die wat controle wou doen, maar hij sprak geen Engels, en Tamil Neeroshan verstond geen woord van wat hij zei... De eeuwige lady's smile heeft het tij doen keren, maar serieus leek het mij sowieso al niet, eerder wat getreiter...

Er is geen Tamil die president mag worden, en 90% van de soldaten en agenten is Singalees. Ze beginnen nu pas hun eerste taalcursussen in Tamil te krijgen, zodat ze toch alle burgers kunnen dienen... De oorlog is voorbij, maar de controle blijft groot en nog steeds worden er nieuwe militaire kampen gebouwd. Want de regering heeft schrik. Schrik voor nieuwe LTTE-discipelen die zich (zogezegd of niet) aan het klaarstomen zijn in India. Maar de mensen liggen er niet meer wakker van. Ze willen hun vrijheid terug. Niet elke Tamil is een Tijger, net zoals niet elke moslim een terrorist is. En ik ontmoette geweldige Tamils, die allemaal Singalese vrienden hebben, en niet bezig zijn met de verschillen tussen hen. Want welk verschil is er eigenlijk nog, als je het etiket eraf haalt? Ok, Tamils hebben een beetje een donkerder velleke, en wat meer Hindutradities, maar na een frisse pint merkt niemand daar nog wat van. Uiteindelijk draait het maar om 1 ding: vertrouwen. En blijkbaar moet de ene al wat meer moeite doen om dat te winnen dan de andere. En op zo'n moment wordt de wereld plots weer heel klein...

Na een korte maar traditionele rustpauze bij mijn familie in Kandy zette ik koers richting Mount Lavinia, 10km ten zuiden van Colombo, waar ik voor 3 weken mijn intrek heb genomen in een gezellig huis, op 2 minuten van het strand, met een grote keuken en een satelliet-tv. Je had mij moeten zien toen ik plots een halfuurtje naar 'Friends' kon kijken... ;o) Maar de hoofdreden van deze locatie is natuurlijk mijn vrijwilligerswerk bij ngo Sarvodaya in Moratuwa, 20 minuten met de bus van mijn stekje vandaan. En ondertussen zit de eerste werkweek er al op, inclusief een welverdiende Dag van de Arbeid :o) Sarvodaya is een ngo (met een uitgebreide website voor de Google-liefhebbers :o)), die in 1958 opgericht werd door Dr. A.T Ariyaratne, en betekent in het Sanskriet  'Awakening of all'. Ze streven naar een betere wereld en aldus verandering op (in respectievelijke volgorde) individueel, dorps-, regio- en wereldniveau, en zijn actief in meer dan 15000 dorpen in Sri Lanka. Ze focussen zowel op een verandering in het economisch, sociaal, ecologisch als spirtueel bewustzijn, en hun werking gaat van weeshuizen en opvangcentra voor tienermoeders en drugsverslaafden, over het verschaffen van onderwijs tot het verstrekken van microkredieten en juridisch advies.

Ik werk voor 3 weken in het Peace & Meditation Center, waar ze meditatieprogramma's organiseren voor kinderen, zwangere vrouwen, bedrijfsmensen en gevangenen, en tevens werken rond vrede en conflict. Ik werk verschillende mindfulness-workshops uit, schrijf brochures en help bij het digitaliseren van de bibliotheek. Met enkele concrete lessen in het verschiet, inclusief het begeleiden van een meditatie in de gevangenis van Galle, is het bijzonder boeiend werk. Maar werken met de Sri Lankezen, da's een andere kwestie :o) Dan zie je maar weer hoe een gedisciplineerde en noeste werkers wij in het Westen toch wel zijn... Hier zijn ze een krak in het opruimen van hun bureau en het op orde brengen van papieren, wel 100 keer per dag. Ook het rondlopen van hier naar daar is een topper, steeds begaan met futiliteiten zoals op welke precieze plek een tafel moet staan en waar een ander op dat moment juist mee bezig is :o) Bovendien is hun Engels beperkt, waardoor ik niet altijd begrijp wat ze precies verlangen, en de plannen elke dag wel weer kunnen veranderen. Daarnaast zijn de vrouwen erg begaan met hun uiterlijk en, dagelijks uitgedost in een andere sari, wachten ze steevast tot je hun complimenteert, en word ook je eigen garderobe streng onder de loep genomen...Laat ons zeggen dat ik al menig zuchten heb geslaakt en mijn geduld al flink heb mogen oefenen, maar het blijft een boeiende ervaring. Het is fijn om zinvol bezig te zijn en het werkritme doet me ook deugd, met een avondwandeling langs het strand en mijn eigen potje om te koken. Alhoewel de 'hoppers' (een soort ovale pannenkoeken) aan de overkant van de straat ook niet te versmaden zijn, zeker met mijn potje Nutella erbij... :o)

Ik wandel terug naar mijn kamertje, groet mijn medebewoners en spoel het zand vantussen mijn tenen. Mijn voeten zijn nog moe van de eerste danspasjes die ik vorige nacht heb mogen placeren, in het gezelschap van rijke Singalezen en hun Tamil-vriend die ik eerder in Jaffna had ontmoet. Het was een hartelijke reunie, en ik werd weeral stevig in de watten gelegd. En met z'n allen op de dansvloer, op dezelfde manier bewegend op het ritme van de muziek, waren er geen verschillen meer... Enkel mijn wittekop stak erbovenuit, maar da's enkel omdat albino-tijgers ook bestaan... :o)


XXX

Laatste foto's

Reacties 4

nonkel bruno 05-05-2013 18:20

Eve, je maakt wel het een en ander mee.
Je kan dat prachtig verhalen, doch dit beleven moet je toch regelmatig een dubbel gevoel geven vermoed ik.
Ik is de zon voor het eerst op een zondag in alle heftigheid verschenen.
Nog zes maanden te gaan!!

heidi 05-05-2013 21:34

dank je Eefje ))

Paul Van hooydonck 05-05-2013 21:50

Héééééééééérlijk om te lezen !!!!!!!!!!
Zo herkenbaar. In Jaffna was ik nooit.
Je doet het fantastisch !!!!!!!!!!
Genieten maar, Eefje !!! Supertijd die je beleeft.
Keep on going, friend !

Patrick 06-05-2013 09:20

Zalig verslag!
Misschien kun je een workshop 'hoppen' organiseren.
Geniet van de hoppers! xx

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Meer informatie over Sri Lanka

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer