Zandkorrels, tulbanden en de eerste sneeuw...

Dinsdag 18 juni 2013, McLeodGanj. Je zal het niet geloven, maar de huidige schrijfsels spelen zich af in een sofa onder een dik donsdeken. Jaja, de 48 graden zijn na een busrit van 7u gehalveerd (overdag dan toch) en ‘s avonds daalt het kwik nog een stukje meer. Maar bon, nu kan ik tenminste die kleren beginnen gebruiken die ik al een half jaar meesleur :o) Ik ben hier nog maar net aangekomen, maar toen ik vanuit de bus de eerste besneeuwde toppen mocht aanschouwen, voelde ik dat het weerzien met de machtige bergen veel te lang geleden was. En hier zijn we dan zelfs nog maar aan de voet van de Himalaya… Op een paar dagen tijd van de woestijn naar de sneeuw, van kamelen naar berggeiten en van de Sikhs naar de Dalai Lama: hoe ‘incredible’ kan India zijn…:o)

Ik ben nu twee weken verder en word met de dag alleen maar verliefder op dit land. De rijke geschiedenis, de talrijke paleizen en de verschillende culturen, samen met de verleidelijke (meestal toch :o)) smaken, geuren en kleuren, maken dat er maar 1 woord is voor dit machtige schouwspel: duizelingwekkend. Deze veelheid aan indrukken zorgt er langs de andere kant ook voor dat dit niet voor iedereen een evidente vakantiebestemming is. “You hate it or you love it”, wordt hier vaak gezegd. Maar als je de uitdaging aangaat en je laat meevoeren op het ritme van ‘Hindustan’, dan kom je er ongetwijfeld als herboren weer uit (al dan niet gereincarneerd :o)). Geloof me nu maar…  :o)

Het begon al met mijn weekje yoga in Pushkar. Het was voor mij het perfecte moment om wat te ‘landen’ en te wennen aan deze nieuwe bodem. En ik sta er nog steeds van versteld hoe een impact die korte periode op mij heeft gehad. Aangezien ik de enige student was had ik prive-les, wat natuurlijk een luxe was. ‘s Morgens en ‘s avonds had ik les, wat bestond uit het opbouwen van een yogaprogramma aan de hand van allerlei oefeningen (gepaard gaande met veel gepuf en gezweet :o)), en daarnaast telkens een kort stukje theorie, over de geschiedenis van yoga, de oorspronkelijke bedoelingen ervan, haar verschillende stromingen en de basisprincipes van Ayurveda, de natuurlijke Indische geneeskunde, die al meer dan 5000 jaar oud is. Tijdens die momenten zat ik gekluisterd aan mijn stoel, noteerde ik alles wat Yogesh te vertellen had en maakten we ook een analyse van de belangrijkste energieen in mijn lichaam en geest. Ieder mens wordt geboren met een bepaald percentage aan ‘pitta’, ‘kapha’ en ‘vata’ (de 3 belangrijkste levensenergieen), en afhankelijk van die hoeveelheden zijn bepaalde innerlijke en uiterlijke eigenschappen meer of minder dominant aanwezig. Dat gaat echt tot in het detail, van de vorm van je ogen en je tanden, over je algemene lichaamsbouw, tot je sterke en zwakke organen en je temperament. Op basis van die percentages kan dan nadien gerichter ingewerkt worden op iemands voedingspatroon en algemene gezondheid. Waarheid of niet, ik was weeral dankbaar voor deze verruiming van mijn horizonten en was blij dat ik voortaan als pitta-kapha door het leven kon gaan… Tussen de lessen door genoot ik van de kookkunsten en de babbeltjes met Yogesh’ vrouw, Deepah (nog lang geen ‘nieuwe’ mannen te bespeuren in deze contreien :o)), waste ik mijn kleren, deed ik middagdutjes om de hitte te trotseren en trok ik soms de stad in om van een heerlijke mangolassi te slurpen, door de gezellige straatjes te kuieren en te mijmeren aan het heilige meer. Na die week voelde ik me een pak rustiger. Misschien door de vaste structuur of doordat de yogaoefeningen mijn geest kalmeerden, ik weet het niet. Maar ik verliet Pushkar met opgeheven hoofd en een brede glimlach op mijn snoet, en was klaar om de volgende uitdaging te trotseren…

En die diende zich maar al te snel aan: twee uur later stond ik in Jaipur, de hoofdstad van de provincie Rajasthan, en voelde ik de hete adem van het ‘echte’ India weer in mijn nek. Ik stapte nog maar van de trein of een tiental chauffeurs omringde me al met de vraag waar ik naartoe ging en hun gekende antwoorden dat sommige plekken volgeboekt of gesloten waren, en dat ze zelf betere adresjes wisten. Het is soms echt moeilijk om ze van je af te schudden… Gelukkig had ik mijn stekje al geboekt en wachtte ik ongeduldig op mijn pick-up, terwijl ik de rest van die agressieve ‘commissie’-onarissen staalhard probeerde te negeren. De eigenaar van mijn guesthouse daarentegen was zo eerlijk en oprecht dat ik weeral blij was dat ik mijn ‘research’ zo goed had gedaan :o) De volgende ochtend nam ik een tuktuk naar de belangrijkste bezienswaardigheden en werd ik ondergedompeld en omvergeblazen door de paleizen van de machtige Maharaja’s. Vooral Amber Fort en het City Palace maakten indruk, en de huidige Maharaja leeft nog steeds in een gedeelte van dit roze stadspaleis. Nog lang geen crisis aan deze kant van de ‘pink city’ dus :o) Maar daar hebben de mensen op straat natuurlijk niet veel aan. Elke dag proberen ze hun waren en diensten voor een appel en een ei te verkopen, bidden ze tot Ganesh om ooit opnieuw te mogen beginnen en slapen ze onder de zalmroze gloed van hun keizerlijke stad. Misschien dat het leven de volgende dag misschien toch wat rooskleuriger zal zijn…

Na dit bezoek was mijn Rajasthan-cirkeltje rond en zette ik via een tussenstop in Delhi koers richting noorden. Een korte vlucht bracht me naar Amritsar, de grootste stad van de provincie Punjab, waar duizenden tulbanden de straten kleurden en waar de Sikh’s vol fierheid en overgave hun heiligste plek aanbidden: de Gouden Tempel. Ik tuimelde echt van het ene pronkstuk in het andere, en werd stil bij het zien van zoveel devotie, die wij in het Westen ergens onderweg al lang zijn kwijtgespeeld. Ik mengde mij tussen de duizenden bezoekers, liep een toer rond die grote gouden schat op het meer en schoof aan voor een bord gratis eten, dat 24u op 24 aan iedereen wordt verstrekt. De kookpotten waren zo groot dat ik er 10 keer in kon :o) De volgende dag werd de massa alleen nog maar groter, toen ik de ceremonie aan de Indisch-Pakistaanse grens ging bijwonen. In een word: een zotteskeskot. Mensen zaten in grote tribunes, zongen en dansten, holden rond met de Indische vlag (inclusief mezelf :o)) en schreeuwden om ter luidst om de ‘andere’ kant te overtreffen… Het leven zoals het is: grensvoetbal :o) De gouden poort ging maar heel even open voor wat machtsvertoon van de soldaten, maar geen kat die het waagde om zijn voet zelfs maar 1cm in dat andere land te zetten… Buiten de lijntjes kleuren is ook hier nu eenmaal niet toegestaan :o)

Een fikse regenbui bereidde me daarna voor op mijn trip naar het hogere noorden… De monsoon doet stilaan zijn intrede, de wind wakkert aan en de natuur toont haar kracht. De inwoners van McLeodGanj gehoorzamen en tonen hun nederigheid voor moeder natuur. Dat hebben ze geleerd van de Dalai Lama himself, de beroemdste inwoner van hun dorp. En ik , ik laat me opnieuw leiden door het ritme en maak me op voor een nieuwe tocht naar binnen. 10 dagen zonder gsm, computer of muziek, maar te midden van de bergen, de eenvoud en mezelf, en het oorverdovende geluid van de stilte. Eens zien hoe duizelingwekkend India deze keer zal zijn… :o)

xxx

Laatste foto's

Reacties 3

Asha Chaudhry 19-06-2013 15:10

How honest and touching...so elaborate yet with few words!
Seems as though we see all through your eyes.
..........Enjoy the call of the mountains, and be careful of the water fury that has unleashed itself in the region of Haridwar/Rishikesh to the higher reaches.

Take care!

paula meerts 19-06-2013 19:19

Eefje ,
Goed dat google een werkwoord is geworden . Nu kan ik ten minste nog de plaatsen aantikken die jij allemaal vernoemd, en er een computer blik op werpen , en dan er vast van overtuigd zijn : Ik heb een uur hard gewerkt .... veel gezien ... en mij verheugd in al wat dat speciale meisje nl. Eefje alemaal beleefd , maar vooral wat ze allemaal leert . Kind een mens zou op zijn 75 st . verdorie nog de wereld in trekken ... wat kan en weet ik nog weinig ! Lieve kind ik maak mij nu géén zorgen meer om jou .... dat is niet nodig . Maar weet dat ik héééél vééél van je houd , en je graag gezond en wel in
mijn oude armen wil sluiten . Bedankt vr. je verslag en de foto's en heel veel *************************** doei !

Tanja 03-07-2013 05:37

Prachtig alweer. En je foto's zijn zo vol van emotie. Je straaaalt gewoon.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer