Zandspanning, flamingo's en de nieuwe bestemming..

14 oktober 2013, New York. Het is een kanjer van een cliche: verschillende keren heb ik naar huis verlangd en mensen gemist, maar nu het einde nadert, mag het precies allemaal nog wat langer duren ;o) Jaja, bij deze is mijn laatste verslag een feit. De rest van mijn verhalen zullen we gauw in levende lijve kunnen delen. Hoe bizar... Ik weet niet hoe het voor jullie was, maar voor mij voelt het helemaal niet alsof er een jaar voorbij is gegaan. De tijd heeft dikwijls een loopje met me genomen... Ik moet dringend terug iets aan mijn conditie doen ;o) Maar toch, hier in New York, is de cirkel rond. In 2010 kwam ik hier voor het eerst, als een van mijn eerste tripjes alleen. Ik had de smaak meteen te pakken en genoot van dat enorme, bijna onbeschrijfelijke gevoel van vrijheid. Klein meisje in de grote stad: de wereld lag aan mijn voeten... Nu, 3,5 jaar laten, voelt het nog steeds hetzelfde :o) De stad bruist van energie en diversiteit, en net zoals de eerste lentezon toen mijn huid verwarmde, geniet ik nu van de laatste herfststralen, op bijna exact dezelfde plek in Central Park. Toen was ik een week van huis, nu 11,5 maanden. Maar het doet nog steeds evenveel deugd... :o)

Ik belandde hier enkele dagen geleden, nadat ik mijn fabuleuze 'voiture' vaarwel moest zeggen in San Francisco aan het einde van mijn roadtrip. Het was een aangename verrassing. Ik had aanvankelijk een bescheiden 'economy' wagen gereserveerd, en toen ik die ging ophalen, stond er plots een witte Hyundai Elantra voor me klaar. Ik ken niets van auto's, maar ik moet zeggen dat het me toch niet onverschillig liet ;o) Klein meisje in de grote wagen: ready to hit the road :o) Na de eerste rit tot in Fresno was ik het al goed gewoon (kan ook niet anders met zo'n 'automatiek' ;o)) en was ik klaar voor de volgende etappe: 600km tot in Ridgecrest, dwars door Kings Canyon en Sequoia National Park. Ik werd overweldigd door de machtigste landschappen en gigantische sequoia-bomen, die bijna tot aan de hemel reiken en zo heerlijk ruiken in de middagzon. De laatste 300km reed ik urenlang (met de gps van Matthew en Jef, 2 schoolvrienden die ik de week ervoor in San Francisco had gezien ;o)) moederziel alleen door desolate bos- en woestijngebieden. Ik had nooit gedacht dat de natuur in de VS zo groots en indrukwekkend zou zijn, en kon mijn ogen niet geloven. Ik zong luidkeels mee met mijn iPod en af en toe kruiste de gedachte dat ik me wel echt 'in the middle of nowhere' bevond. Maar mijn nieuwe 'bollie' deed het geweldig en ik bereikte mijn motelkamer meestal vlak voordat het pikdonker werd ;o) De volgende dag kon er dus nog wel een schepje bovenop...

Ik nam een alternatieve weg naar Death Valley, maar na 150km bleek die plots geblokkeerd te zijn door een zandoverstroming (er is daar zoveel woestijngebied dat de wind er dikwijls lelijk te keer gaat...). Er waren 2 opties: ofwel helemaal terug rijden en een andere weg nemen, ofwel een omweg van 50km door de woestijn riskeren, op zand en gravel. Ik zag dat precies toch niet helemaal zitten op mijn eentje, toen er plots een Australisch koppel kwam aangereden. We besloten het er samen op te wagen en elkaar te volgen... Het werd een spannende rit die ik nooit zal vergeten, en toen we uiteindelijk aan de andere kant uitkwamen, stond er in die richting een groot bord dat die weg onbereikbaar was... Eind goed al goed ;o) Dan volgde de rit door Death Valley zelf, een van de meest tot de verbeelding sprekende nationale parken (het feit dat 'Star Wars' er werd opgenomen zegt genoeg ;o)). Maar gaandeweg zag ik nog meer zijwegen die afgesloten waren en het duurde even tot de ware reden daarvan tot me doordrong: het was 1 okotober en de 'government shutdown' was net begonnen... Aan het begin van de maand worden de budgetten verdeeld, maar omdat de Democraten en Republikeinen het niet eens raakten over de financiering van de 'Obamacare', kon er geen enkele dollar uitgegeven worden en sloten bijgevolg alle niet-noodzakelijke diensten de deuren, zo ook de nationale parken. Een uniek maar triest systeen, en vele Amerikanen schaamden zich voor hun land en boden hun verontschuldigingen aan. Langs de andere kant hoorde ik dat er evenveel landgenoten waren die nog steeds niet wisten waar het allemaal om draaide en het waarschijnlijk ook nooit zouden weten. Het land lag plat, maar ze begrepen er niets van. Bij de Republikeinen zit de schrik er dik in dat met de invoering van de 'Obamacare' de overheidscontrole zou vergroten. Dat er daardoor eindelijk miljoenen Amerikanen een ziekteverzekering zouden kunnen hebben, is bijkomstig. Een echte liberaal dopt zelf zijn boontjes en heeft geen hulp nodig... Blij dat er bij ons toch nog een beetje solidariteit voor de ander bestaat...

In ieder geval werden mijn plannen danig in de war gestuurd en kon ik mijn bezoek aan de Grand Canyon vergeten. Maar het deerde me niet zo. Ik genoot dagelijks van adembenemende uitzichten en op dat moment waren er in het land belangrijkere zaken aan de gang dan dat. Ik behield mijn bestemmingen en maakte in plaats daarvan ruimte voor een dankbare rustdag aan het zwembad mijn Flamingohotel in Las Vegas (met echte flamingo's in de tuin!). Het is de raarste plek waar ik in mijn leven ben geweest, en ondanks de luxe, glitter & glamour kon het me niet bekoren... Het was zo fake en zo goedkoop (figuurlijk dan ;o)) en dikwijls zag ik 's ochtends dezelfde mensen aan de goktafel zitten dan de avond voordien... Gelukkig maakte mijn roze suite mijn verblijf helemaal goed :o) Ettelijke uren op de fameuze 'Route 66' brachten me vervolgens van Flagstaff tot in Los Angeles, waar ook Hollywood een volledig overroepen boulevard was, met enkele oude theaters en wat beroemde sterren op het trottoir ;o) Maar voor mij was het een topbestemming, want een van mijn favoriete zangers, Joe Dassin lag er begraven, en ik was blij om hem eindelijk mijn groeten over te maken. . ;o) Ik sloot de avond af met Vicky en Christophe (zowaar het trouwkoppel van in Zuid-Afrika ;o)) en we klonken samen op mijn 11 maanden van huis. De laatste twee dagen brachten me langs de Pacific Highway terug naar San Francisco. Het was een magnifieke rit, zo dicht bij de oceaan, langs ruwe rotskliffen en dikwijls vergezeld van wilde zeeleeuwen... Af en toe deed ik een plons in het water, maar na Malibu Beach was dat toch niet meer echt vol te houden ;o) In plaats daarvan mocht ik halverwege genieten van een prachtige zonsondergang, die de hemel kleurde in alle tinten geel, oranje, roze en paars. Ik kneep in mijn wang en pinkte een traantje weg, zo dankbaar dat ook dit mijn pad weer kruiste...

En dat zal ik waarschijnlijk nog ettelijke keren doen ;o) Hoezeer ik zelfs nu nog de tijd van mijn leven heb, de terugkeer is nodig om eindelijk alles eens rustig te kunnen laten bezinken... Aan elk mooi liedje komt een einde en ik ben blij dat dat in dit geval op een hoogtepunt is ;o) Maar ik verlang er evenzeer naar om jullie terug te zien en na lange tijd weer te kunnen genieten van mijn eigen, warme en zo vertrouwde nestje. Het is te vroeg om grote conclusies neer te schrijven en ik denk ook niet dat die er zijn... Het is een ongelofelijk, wondermooi en uniek jaar geweest waarvan ik op dit moment amper iets kan beseffen. Ik heb zoveel gezien, beleefd en gevoeld, van verwondering en ontroering, over liefde en dankbaarheid, tot de grootste angst en onrust. Maar ik koester elk moment. Of misschien beter: ik aanvaard elk moment ;o) Ik heb mezelf nog beter leren kennen en een zachtheid ontwikkeld die me mijn hele leven bij zal blijven. Het was geen perfect parcours. Ik heb fouten gemaakt en teleurstellingen gekend, in mezelf en in anderen. Maar het bracht me alleen maar dichter bij mezelf. Daarnaast heb ik zoveel mooie mensen ontmoet, soms slechts enkele minuten of een paar uur lang, dan weer diepere contacten en vriendschappen voor het leven, de wereld rond. En voor ik helemaal de emotionele toer op ga (te laat waarschijnlijk ;o)), ik wil toch ook graag jullie nog eens bedanken, om mee te reizen, mee te voelen en me zo te steunen, elk op zijn of haar manier. Dit jaar was niet hetzelfde geweest zonder al die hartverwarmde signalen vanuit het thuisfront, op zovele vlakken (en daar zijn die traantjes weer ;o))... MERCI!

Dus, wat ik nu wil proberen, is om dit jaar niet als een eindpunt te zien. Het loopt eerder gewoon door, en Antwerpen is mijn volgende bestemming :o) Over enkele dagen kom ik naar huis, maar de exacte datum laat ik in het midden, zodat ik eerst even rustig kan landen. Want ik zou 'begot' niet weten hoe het voelt... ;o) Wat ik wel weet, is dat dit jaar mijn blik nog meer heeft verruimd en me als mens enorm heeft verrijkt. Het heeft me de kracht gegeven om mijn weg verder te bewandelen en het vertrouwen dat ik de juiste weg altijd wel zal vinden (ook al vraagt dat soms een omweg ;o)). En tenslotte heeft het het besef versterkt dat net dat beetje extra respect voor ieders eigenheid, keuzes en mogelijkheden, en af en toe een simpele, warme glimlach, een wereld van verschil kunnen maken op ons aardbolletje vol ideeen, structuren, verwachtingen en oordelen...Dan kunnen de grenzen even vervagen, en weten we weer dat we allemaal maar mens zijn, hoe of waar dan ook... Ik breng een beetje van die wereldse zuurstof mee en hoop dat ze heel wat harten mag veroveren,,,Laat iets weten als je het voelt kriebelen ;o)

Dikke zoen uit de 'Big Apple' en deze keer ECHT tot gauw!

xxx


Ps: de foto's van New York laat ik even achterwege, wegens uit de pan swingende internetrates... ;o)

Laatste foto's

Reacties 4

nonkel Bruno 15-10-2013 07:18

Eve, wat een mooie "biecht" na een "goddelijk" jaar met een realistische kijk op de toekomst die hoe dan ook anders zal zijn dan "alleen "door de wereld trekken.
In Mortsel ben je steeds welkom en we kijken ernaar uit met ietwat opluchting dat het "avontuur" zo prachtig is geweest.

Patrick 15-10-2013 18:33

Fijn te lezen, lieverd. Hoop dat je een gewelde crew zult hebben aan boord, zodat ook dat laatste stukje voelt als een opgewaardeerde vlucht. ;-) Enjoy! xx

Marianne 15-10-2013 19:26

hoi Eveken, wat een tof laatste bericht...zo helemaal jou ! Wees in alle geval maar gerust dat er hier heel wat mensen zijn, die erg blij zullen zijn dat jij er weer echt bent! Goeie reis en tot gauw xxx

SimP 16-10-2013 13:46

Lieve Eefje,
Adembenemend die verslagen, en... Joepie, je bent bijna onderweg!
Ik kijk er naar uit, in verschillende etappes, je ervaringen te horen her-opborrelen in de toekomst. Have a safe journey back home!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer